İnsanlıkla ilgili bir şiir düşledim. Aklımda tutacağım; iyi olacağım ve ölümün düşüncelerime egemen olmasına engel olacağım çünkü iyilik ve kardeşçe sevgi bunda yatıyor; yalnızca bunda. Ölüm büyük bir güç. Önünden, şapkanı çıkarıp biraz öne eğilerek parmaklarının ucuna basa basa geçersin. O törensel kırmalı yakasını takar, sen de ona saygını göstermek için siyahlara bürünürsün. Akıl onun yanında aptal kalır çünkü akıl erdem demektir, ama ölüm özgürlüktür, karmaşadır ve şehvettir.
Bence, yoksul yerde oturmak kapitalizm karşıtı vicdanını rahatlatıyor, yaşam tarzını telafi ediyor. Gizliliğin de rolü olmalı. Tüm giderlerinizin karşılanmasının Şeytan işi olduğunun bilinmesini istemezsiniz büyük bir olasılıkla. Dış yüzün gösterişsiz olmasını sağlar, ardında da tüm o ipeklerle rahipçe zevklerinizin tadını çıkarırsınız.