Beki
@readingwithbeki
Okur
Yazar adayı
Bibliyofil
Şu anda okuduğu kitap
Yunan tragedyasının ilkel örneklerinden biri. Hikayesi ve psikanalize ilham oluşu benim okumak için esas motivasyonumdu, kısa ve çabuk bitirilebilecek bir eser; beklendiği gibi ağır, ağdalı bir üslubu yok. Oldukça sade bir dil kullanılmış, ilkel olarak adlandırışımın sebebi de dilindeki kofluk ve olay akışının yapaylığı. Yine de Freud'a ilham olan, bir teorisine isim olmuş bir karakterle tanışmak, onu düşündürmüş satırları okumak, onun bildiklerini öğrenmek beni mutlu etti.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öncelikle açıkça söylemeliyim ki, bu esere tam anlamıyla nesnel ve tarafsız bir yorum yapmam benim için çok zor, çünkü kitabı okurken eserlerine, sanatına ve kendisine hayranlık beslediğim 
Oscar Wilde benim düşünce dünyamdaki sarsılmaz yeri sayesinde bir miktar üzerimde etki kurmuş olabilir. Ancak zaten sanatın üretim değil tüketimle var olduğunu, düşünülenin değil düşündürülenin eser olduğunu düşünürsek bu zaafımı mazur görürsünüz diye umuyorum.
Oscar Wilde, hepinizin malumu, eşcinsel kimliğinden hiç çekinmemiş hiç kaçınmamış bir yazar. Çağdaşları olan bireyler ve toplumlara göz attığımızda bir eşcinsel erkeğin ya da kadının yönelimini bir "hastalık" olarak kabul edip utançla yaşaması bile bir devrim niteliğindeyken Wilde, utanç duygusu olmadan, kendisinin hissettiğinin yüreklere can veren sevginin bir başka formu olduğunu, bırak ahlakdışı ya da utanç verici olmayı güzel ve hafif bir his olduğunu idrak etmesiyle şu anda bile çoğu insanın sağlayamadığı bir anlayış kapasitesine sahip, dünyaya inmek için erken davranmış bir insan olduğunu kanıtlamıştır. Hâl böyle olunca Dorian Gray'in Portresi gibi eserlerindeki karakterlerine yönelimini yansıtmaktan geri durmamıştır.
Bay W.H.'nin Portresi'nde de Shakespeare'in Soneleri üzerine kurulmuş teorilerden birini dile getiriyor ve bu teori etrafında bir hikaye şekillendiriyor yazarımız. Soneler'in başında adı geçen ve kitabın kendisine ithaf edildiği Bay W.H.nin kim olduğu üzerine ortaya atılan fikirlerden biri olan Bay W.H.nin Shakespeare bünyesinde çalışmış bir tiyatrocu olması teorisi üzerine kafa yoran ve bu teori peşinde değişik yerlere sürüklenen üç insandan bahsediyor bize öykü. Shakespeare'in yazdığı bu romantik şiirlerin yöneltildiği insanın bir erkek olması üzerine karakterlerin yaşadıkları kendi farkına varma
Oscar Wilde benim düşünce dünyamdaki sarsılmaz yeri sayesinde bir miktar üzerimde etki kurmuş olabilir. Ancak zaten sanatın üretim değil tüketimle var olduğunu, düşünülenin değil düşündürülenin eser olduğunu düşünürsek bu zaafımı mazur görürsünüz diye umuyorum.
Oscar Wilde, hepinizin malumu, eşcinsel kimliğinden hiç çekinmemiş hiç kaçınmamış bir yazar. Çağdaşları olan bireyler ve toplumlara göz attığımızda bir eşcinsel erkeğin ya da kadının yönelimini bir "hastalık" olarak kabul edip utançla yaşaması bile bir devrim niteliğindeyken Wilde, utanç duygusu olmadan, kendisinin hissettiğinin yüreklere can veren sevginin bir başka formu olduğunu, bırak ahlakdışı ya da utanç verici olmayı güzel ve hafif bir his olduğunu idrak etmesiyle şu anda bile çoğu insanın sağlayamadığı bir anlayış kapasitesine sahip, dünyaya inmek için erken davranmış bir insan olduğunu kanıtlamıştır. Hâl böyle olunca Dorian Gray'in Portresi gibi eserlerindeki karakterlerine yönelimini yansıtmaktan geri durmamıştır.
Bay W.H.'nin Portresi'nde de Shakespeare'in Soneleri üzerine kurulmuş teorilerden birini dile getiriyor ve bu teori etrafında bir hikaye şekillendiriyor yazarımız. Soneler'in başında adı geçen ve kitabın kendisine ithaf edildiği Bay W.H.nin kim olduğu üzerine ortaya atılan fikirlerden biri olan Bay W.H.nin Shakespeare bünyesinde çalışmış bir tiyatrocu olması teorisi üzerine kafa yoran ve bu teori peşinde değişik yerlere sürüklenen üç insandan bahsediyor bize öykü. Shakespeare'in yazdığı bu romantik şiirlerin yöneltildiği insanın bir erkek olması üzerine karakterlerin yaşadıkları kendi farkına varma
Virginia Woolf edebiyatı seveceğimi daha okumadan bile düşündüğüm biriydi. Öykü okumaya geçen ay başlayan benim hem öykü türünün daha güçlü örnekleriyle hem de bu yazarla tanışmam oldu bu eser ve şunu söyleyebilirim ki: İki açıyı da düşündüğümüzde çok doğru bir tercih yapmışım.
Aynadaki Hanımefendi, Virginia Woolf'un farklı zamanlarda yayımlanmış, aralarında kitaba ismini veren bir öykünün de bulunduğu, beş farklı öyküsünün bir derlemesi. İlk öykümüz olan Aynadaki Hanımefendi'de, orta yaşlarına gelmiş ve yalnızlıktan mustarip bir hanımefendinin hayatından bir kesitine aynadaki görüntüden tanık oluyor aynı zamanda odasıyla temsil edilen zihinsel durumunu da gözlemliyoruz.
İkinci öyküde savaş yılları İngiltere'sinde bir hanımlar meclisine konuk oluyor ve onların erkek egemenliğindeki edebiyata yönelik bir sorgulama sonucu kurdukları cemiyetteki ilerleyişe tanık oluyoruz. Bu cemiyetin kadınları dünyaya çocuk getirmeden önce erkeklerin dünyasını gözlemleyip çocuk yapmaya uygun bir dünya yönetip yönetmediklerini anlamaya çalışırlarken biz de raporlarını, toplumun içlerine işlediği içselleştirilmiş misojiniyi ve gizliden gizliye düzeni sorgulayışlarını sahne sahne izleme şansı elde ediyoruz.
Duvardaki İz, öyküsünde bir kadının duvarda gördüğü bir izle başlayan düşünce sürecini olanca savrukluğu ve düzensizliğinden doğan estetiğiyle takip ediyor ya da etmeye çalışıyoruz. Oldukça basit ilerleyen bir öyküde hiyerarşinin saçmalığını, materyalizmin mantığını düşünüyor ve adeta bu kadınla tartışıyoruz. Yine Katı Cisimler öyküsünde de katı cisim koleksiyonu yapmaya başlayan genç bir siyasetçinin bu yeni koleksiyonu uğruna kariyerinden ve hayatından vazgeçerken yaşadıklarını gözlemliyoruz.
Lappin ve Lapinova öyküsü, bizi yeni evli bir çiftin dünyasına gözlemci olarak
Şahsen, stoacılıktan pek haz etmeyen biriyim. Felsefenin genel görüşü olsun, benimseyenlerin kişilik özellikleri olsun bende tutarsızlık ve çiğlik çağrışımlarını uyandırıyor. Ancak bu eserde doğru stoacılığı görüyoruz.
Seneca, insanın gerçek sınırlarını anlamaya muktedir olmuş bir insan bunu anlayabiliyoruz. İnsanlıktan uzaklaşıp, özüne kavuşmaya çalışırken gerçek özünü reddedip, kendine yabancılaşan bir felsefeyi savunmuyor. Aksine insanın ihtiyaçlarını, doğasını, isteklerini göz önüne alarak ideal bir yaşantıyı belirliyor.
Bilgenin Sarsılmazlığı Üzerine denemesinde bilge bireyin bilgeliğinden kaynaklanan direnç, hoşgörü ve kuvvetle nasıl kendisine yöneltilen hakaret ve haksızlıklardan etkilenmeyeceğini anlatıyor; aynı zamanda okuru bu şekilde bir bilge hâline getirecek bilgiyi de aşılıyor okuruna satırları aracılığıyla. Hakaretin ne olduğunu, haksızlığın ne olduğunu, bunlardan sarsılmanın altında yatan sebepleri dikkatlice ele alıyor ve bunların bilgeyi neden etkileyemeyeceğini mantık temeline oturtuyor.
İnziva Üzerine denemesinde ise bireyin kendi derinliklerine ulaşabilmek için nasıl kendi içine dönebileceğini; sürekli bir hizmet ve devinim zorunluluğunun insanlar üzerine itilmesine rağmen aslında bireyin bazen devinimden uzak kalmasının nasıl mantıklı olduğunu açıklıyor. Kendisi daha çok "devlete hizmet" kavramıyla açıklıyor bunları ama biz o dönemde yazılan bir eserin sadece erkeklere hitap ettiğini ve o dönemde erkek olmanın asker, esnaf ya da politikacı olarak devlete hizmet etmek anlamına geldiğini düşünerek inzivamızı oluştururken bunu bireysel hayatımıza yorabiliriz.
Felsefi dünyam için zengin bir okuma deneyimiydi. Yazarın eserlerini okumaya devam edeceğime eminim.
Bilgenin Sarsılmazlığı Üzerine - İnziva ÜzerineSeneca · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20244,058 okunma
Normal puntolarla basılmış olsa bu metin, sanmıyorum ki bir öğrenci denemesini geçerdi. Yazar hakkında çok büyük beklentilerim vardı ancak dürüst olmak gerekirse bir miktar hayal kırıklığına uğradım.
Genel olarak insanlar içlerinde yasağa karşı taşıdıkları arzuyu sanattaki seçimlerine de yansıtıyorlar galiba. Ernaux, filtresiz konuşması, toplumda yasak görülen "seks, kendinden küçük insanla kurulan cinsel ilişki, eşcinsellik" gibi kavramları rahatça kullanması ile sanırım etkiliyor insanları ve ben de gerek kimliğim gerek düşüncelerim açısından bunu tamamen destekliyorum. Ama, dürüst olalım... Bu eserin içinde ne var cesaret haricinde? Hafif sanatlı bir söyleyiş var ama böyle yazmayı bilen çok insan var zaten dünyada, ruhsal dünyaya dalıyor yazar ama derinlikten uzak kalıyor yine de oldukça.
Yine de yalan yok, beğendiğim kısımları da olan bir eser. Mesela yazarın böyle büyük yaş farkları olan bir ilişkinin altında yatan düşünce sistemini ortaya sürmesi, hem cesurca hem de -bu kez- başarıyla atılmış bir adım. Ensest benzetmelerini reddedişi ama yine de aşığıyla kurduğu bağın gittikçe bu şekle evrildiğini gösteren belirli konuşmaları bence psikolojik kökenler hakkında ustaca yapılmış bir gömü metnin içerine.
Yazarın diğer kitaplarına da şans vermek isterim ama şunu kesinlikle söyleyebilirim: Bu basit eser belki bir yazarın kısa hikayelerinin toplandığı bir eser içerisinde bir bölüm olarak bulunmaya daha uygun geldi bana.
