Gülcan Değirmenci
@realpluviophile
Aklım sukütu sever benim.
Şu anda okuduğu kitap
Renée , Paris'te elit bir apartmanın kapıcılığını yapan ; kendini dul ,yoksul ama ölçülü ve çok yalnız biri olarak tanımlayan 50 li yaşlarında bir kadın.
Oysa gerçek çok başka. Müthiş bir kütüphaneye , edebiyat ,müzik, film ve resim bilgisine sahip Renée. Fakat entelektüel olduğunun farkedilmesini ve dikkat çekmeyi hiç istemiyor. Tıpkı bir kirpinin dikenleriyle kendini koruma güdüsüne sahip olduğu gibi , o da "kapıcı" kimliğiyle iç dünyasının derinliğini ve zarafetini koruyor.
Bir dostu var: Paloma. Henüz 12 yaşında ve aynı apartmanda yaşıyor. Felsefeye meraklı , intihara meyilli, toplumun dışında kalmayı destur edinmiş ve çok zeki bir kız. Paloma, bence günlükleriyle zengin iç dünyasına mıknatıs gibi çekiyor okuyucuyu.
Bir de apartmana en son taşınan, zarafet timsali Japon komşu Kakuro var. Düğümleri çözen, içinize ferahlık ve dinginlik veren; farklı insanları edebiyat, felsefe ,sinema ve resimle birleştiren bir beyefendi...
Sürpriz bozmak istemem fakat kitabın sonunu çok sarsıcı buldum. Bana çevremizdeki insanların "gerçeklerine" değer vermemiz gerektiğini bir kez daha hatırlattı. Farklılıkların bizi zenginleştiren önemli bir unsur olduğunu vurguluyor. Çok katmanlı, düşündüren başarılı bir roman yazmış Muriel Barbery.
"Kirpi mesafesi " deyimininin özeti gibiydi sanki... Şu kısacık hayatta birbirimizi incitmeden de ,değiştirmeden de sevebiliriz, lütfen unutmayın.
Keyifli okumalar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Anton Çehov aslında edebiyat dünyasının içine çekilmiş başarılı bir doktor.
Tiyatro severlerin ya da kısa öykü okumayı tercih edenlerin gözde yazarlarından.
Martı benim için okuması da izlemesi de müthiş zevkli bir tiyatro eseri oldu. Evet şanslıydım; ikinci kez okuduğumda devlet tiyatrosunda bu oyunun temsili vardı ve izleme fırsatım oldu.
Hikaye bulunduğu küçük kasabada kendini dönüştürememiş, mutsuz ama bunun pek farkında olmayan insanlar etrafında geçiyor.
İçinde fırtınalar kopan genç yazar Konstantin'in yalnızlığı, aristokrat bir aileden gelen tiyatro sanatçısı olan annesi Arkadina nın oğlunu bir türlü anlayamaması, kibri ve baskınlığı ...
Komşu evin oyuncu olma hayaliyle kavrulan hırslı ve güzel kızı Nina...
Birbirini her anlamda aldatan taşralı karakterlerin trajikomik hikayeleriyle zenginleşen, oyun içinde oyuna şahitlik ediliyor...
Bana kalırsa Çehov'un burada anlattığı sadece "Aşk" meselesi değil; insanın özünü anlamak , zamanla dönüşebilmek gibi başka derin meselelere de değiniyor.
Her yaşta farklı çıkarımlar yapılan bazı kitaplar vardır bilirsiniz. İşte bu öyle bir eser...
Karakterlerin hayalleriyle gerçekleri arasında büyük bir uçurum var. Tüm karakteler bu uçurumdan sanki bir bir atlıyor. İletişimsizlik ve birbirine bu kadar yakın olup ruhen çok uzakta kalmış olmak okuyucuyu düşündürüyor.
Neticesinde benim için "söylenmeyenleri anlama" keyfi yüksek olan bir eser.
Momo 1973 yılında Michael Ende tarafından yazılmış ve 43 dile çevrilmiş oldukça beğenilen bir kitap.
İlk söylenmesi gereken; kesinlikle sadece bir çocuk kitabı olmadığıdır. Bir kurgu olmasına rağmen günümüz dünyasında tezahürleri oldukça rahat gözlenebilen karakterler, amaçlar, mekanlar mevcut.
Momo kitabın ana kahramanı... Üstün bir yeteneği var : Dinlemek. Bu özelliğiyle herkese ilham oluyor. Dinlendiğini farkedenler anlattıkça açılıyor,rahatlıyorlar.
Okurken ara sıra kitabı kapatıp derin sorgulamalar yapmama neden olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Zira
" dinlemek " günümüzde çoğumuz için zor bir beceriye dönüştü.
Momo sade ve basit yaşayarak hayattan zevk alarak, sadece güveni ve dostluğu önemseyerek adeta yetişkinlere ders veriyor.
Bir de insanların zamanlarını,birlikteliklerini ve keyiflerini çalan ; çocukları çarklar dönmeye devam etsin diye çocuk evlerine kapatan duman adamlar var... Koydukları kurallar okur için zaman kavramı ve hayat üzerine bir kez daha düşünme fırsatı veriyor.
