‘Bazen kendi içimin karmaşıklığından, karanlığından korkuyorum. Onu terk edemiyorum. Ondan kaçmam mümkün değil. O ben’im, o asıl ben’im. Bu karanlık ve karmaşıklık bana ait. Ben oranın, onun parçasıyım. Dümdüz bir insan olmak daha mı iyi?’
‘Gecenin bir yerinde, uykuların en tatlı kısmı dururken insanın uyanması ve gecenin o vaktinde hayatı sevmesi ne güzel. Bir söz hatırlıyorum: “Sabahları ve ilkbaharı sevdiğiniz sürece sağlıklısınız demektir.” Ben ilkbaharı ve sabahları sevmek istiyorum Allah’ım. Seni sevmek istiyorum. Korktuklarımdan emin olmak için sığınacak senden başka bir dostum olmadığını da biliyorum. Bana iyi, güzel ve doğruyu sevdir.’