Yolda yürürken yine aklıma Eternity and a Day düştü.Aslında hep düşer kendini hiç unutturmaz.Ben de direnmeden hemen çocuk heveslerimle usulca bırakırım kendimi onun naifliğine ve müziğine.Onu hatırlamak yaz akşamı esintisi gibidir.Ve bu replik hep sizinle yaşar.”Son zamanlarda dünyayla tek bağlantım şu bilinmeyen karşı pencere.Bana hep aynı müzikle karşılık veren.Kim bu?Nasıl biri?Bu sabah onu bulmaya çıkmıştım”.Hissetmek böyle bir şey işte.Biz de deriniz:)))