Rəşad Savalanlı
@reshadsvln
Şu anda okuduğu kitaplar
Piyer'in varlığını, hiçbir zaman duyamayacağını sandığı, hiç beklemediği çılgınca bir sevinç sarmıştı. Sanki yalnız kendisi için değil, bütün evren için yaşamın tek anlamı, sadece duyduğu sevgide ve Nataşa'nın onu sevebilmesindeymiş gibi bir his duyuyordu. Bazen bütün insanlar sadece bir tek şeyle uğraşıyorlarmış gibi geliyordu: İleride kavuşacağı mutlulukla! Sanki bütün insanlar, tıpkı onun gibi buna seviniyor, onun gibi güya başka işlerle uğraşıyorlarmış gibi davranıyor, duydukları sevinci onun gibi gizlemeye çalışıyorlardı. Her sözde, her harekette, kendi mutluluğunu ima eden bir anlam buluyordu. Rastladığı insanları güya onlarla gizli bir anlaşma içindeymiş gibi anlamlı, mutlu bakışları ve gülümseyişiyle hayretler içinde bıraktığı oluyordu. İnsanların, duyduğu mutluluğu bilmelerine olanak olmadığını anladığı vakit, onlara yürekten acıyor, uğraştıkları işler ne olursa olsun hepsinin saçma, boş, hatta dikkate değmez şeyler olduğunu anlatma isteğini duyuyordu.
Reklam
İnsan can çekişen bir hayvan gördüğü zaman, bütün varlığını bir dehşet duygusu sarar; çünkü hayvanın vücudunu meydana getiren, varlığının özü olan bir şey, bir canlı, gözlerinin önünde apaçık bir şekilde silinmekte, yok olmaktadır. Ama ölen bir insansa, hele sevilen bir kişi ise o zaman onun yok oluşu, yaşamının sona ermesi karşısında dehşetten başka, içten bir parçalanma duygusu uyanır ve yürekte yara açılır. Öyle bir yara ki tıpkı vücutta açılan bir yara gibi, bazen insanı öldürür, bazen de kendiliğinden kapanır, ama öyle de olsa, böyle de olsa her zaman için için sızlar ve her zaman dışarıdan biri ona dokunur da yarayı yeniden deşer diye bir korku duyulur.
Her insan kendisi için yaşar, kendi amaçlarına ulaşmak için bağımsızlıktan yararlanır ve tüm varlığıyla her an şu ya da bu davranışta bulunmakta özgür olduğunu hisseder; ama bir davranışta bulunur bulunmaz, zamanın belirli bir anında meydana gelen bu davranış, o anda artık geri dönülmesi imkânsız bir olay haline gelir ve tarihin malı olur; tarihin malı olan şeyler arasında ise insanın özgür bir varlık olarak değil, önceden yeri belli olan varlık olarak önemi vardır.
Dorothy'nin zihni, bir çözüm olmadığını algılamasına ragmen sorunla mücadele etti. Açıkça gördü ki, inancın yerine koyabileceğiniz uygun bir şey yoktur; yaşamı kendi kendine yeterli gören paganca kabulleniş yetmez, panteistçe neşelendirmeler yetmez, pırıltılı Ütopya vizyonlarıyla, ve çelik ve betondan karınca tepeleriyle yapılmış sahte "gelişim" dinleri yetmez. Ya hep ya hiçtir. Ya dünyadaki yaşam daha büyük, daha kalıcı bir şey için hazırlıktır, ya da anlamsız, karanlık ve dehşet vericidir.
Reklam