Rexne û rexne
Piçek jî rastî ? Em hemû li hev civîya me got rojava hwd.Gelo mirov difikire em li kuderê xeterî dike.Wek rênas jîyan got “semptomê bindestîyê” ye gelo ev helwesta “biratîya gelan”.
Û ya din jî “jîyanek komûnal “ :)
Yanê gelo hûn li kuderê dijî ev ramanên wisa di nav jîyanê da rastîya wê tuneye tenê kurda mijûl dike û paş dixe. Yanê “ulus-devlet” ji bo me tenê xelas bûye dibe ku Kurd jî bibe xwedî dewlet xwedî nasname.
Ez dibînim li qamişlo berxwe didin lê hê jî yek dibêje “biratîya gelan”!.
Quzzulqurt û a xerab yên dibêje biratîya gelan,biratî demokratîzm hwd. Parvekirinan dinêrim behna vî tiştî jî lê heye.Dibêjin rojava bikeve tirkî ji bikeve û ka biratî hwd.Abê çi eleqe yaw.Wek xeznewî negot “Ger welatêmin çû nalet li welatê xelkê bê” .
Şervanekî gotibû “Em ji Xwedê mestir in, em ji mirinê mestir in" “kes serokê me tune, em kurd bixwe serok in" dibe ku em vê hişmendîyê sekn û ramanên de be .Ev partîya me yî quzzulqurt pê quna biratîyê girtîye û xelk tê me dikûji jî dibêjin biratîya gela xesar dît. Nizanim me kurd çi guneh kir avana hatîye serê partîyê. Lê êdî divê ku gelê me ciwanê me gîyaneke niştimanperwer neteweperwer tev bigere. Baxçelî dibêje ka hûn çima guhdarî serokê xwe nakin yê ba wî neke “terorîst”e. Gelo tiştekî baş ji bo kurda dixwaze ev faşîsta.Bifikirin jêbipirsin bikin ev tişt pêwîste li ser me, pêwîste em berpirsyarîyê rahêlin û tiştê xelet em rexne bikin .Û wek murîda em tevnegerin.Li halîyê dîplomasîyê û alikarîyê başe ku barzanî heye.Helbet rexne ji bo wî jî hewceye lê ji bo biratî û yekîtîyê dixebitin û nabêjin biratî û demokratîzm dibêjîn “yekîtîya kurd û parastina kurd”. Hêvî dikim rojekê em her qada de em azad bibe, qada ramanî qada dîplomasî qada aborî qada serxwebûnê taybet jî qada serxebûnê.
Em jî mirinê jî mezintirin lê gor geleka em ji
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Helbesta GerîlayekKurdî
Hildikişim, bi tenê ku tu ji min dûr e jî, dîsa jî bi hêviyên xwe ve hildikişim.
Jixwe, ew çîroka di sibatên sar de te ji min re digot; aniha ez wê çîrokê ji biharê re jî, hevalê xwe re, ji çîya re, ji dilê xwe re û ji xwe re dixwînêm.
Jixwe, tu min nas dikî. Destê min ji nivîsokê ne qetîya qet û nakeve.
Helbest kanîyek e, diherike li ser zeviyê jîyaneke şêrîn û tehl.
Me bi hev re digot xeyal, xewn, rastîyan vejîn dike di hembêza Zagrosan de.
Ma ne nepirse cilê min — hîn ew cil e, e ku te bi destê xwe dirûtibun, gabardîn e û bi ser de ew yêlekê xwe ji bêrîka re kiribû.
War di bêrîka min de tiştên nîne ji bilî bîranînê te û yê ketin oxira azadîyê — wêneyek ji rojê û ew fişeka dawî ya ku ez pê axê bi ramûsîn im.
Ew kefîya ku agirê cixara te bi ser ketibû, ew li serê min e.
Dibê ku hinek kevin be, rizî be — lê tişt nabe; bêhna min pê derdikeve, mekapa me bi hev guhertî ya pîne kirî.
Hîn ez bi wî dimeşim, heval.
Ji xwe tu min nas dikî.
Hevdîtina min bi dara bero re çiqas pîroz e — wek eşqa sivorekî pê dikenim, diaxivim, dilîzim û digirîm.
Aniha bi wê mendîla ku te dabû min, ez pê rondikên xwe paqij dikim, bi ser rûyê min ê ji hêsiran têr û westîyayî.
Vaye, çaya kêlî û agir melûl bû; disa bi şaşîtî ji qedeha te vedixwim.
Bibore, her ev rexne li ser min e û ez jê xilas nebûm.
Dibe ji eşqa zêde be — lewma tiştên ji destê te bi min şêrîn tên, heval.
Heyv diçe, stêrk diçe; wekî her car ez dimînim, ez dimînim li ber dengê Çeqel û Gûran ranazêm.
Çavê min ê ku nizane xew bike, her nobedar e; caran xilmaş dibe, birçîyê kêlîyekî xew e, le narazê, narazê…
Hêya dibe sibeh dibêje: Rojbaş, azadîxwaz.
Ez wekî koçerekî — nan û ava min li pişta min e.
Û bi wî çentê min ê ku naxwaze ji pişta min dakeve.
Ne li Oremar,
Marx dema ku sosyalîstên utopîk, feodal, dêrî (church socialism) û hwd rexne dikir, sosyalîstên humanîst jî rexne dikir. Ji ber ku ew jî "mirovatî"yê radikin jora têkoşîna çînê. Çima xelet e? Çimkî gorî Marx zilm û zordarîya ku herî zêde, herî mezin, herî bi bandor, herî hişk û gelemper, ango nakokîya herî bingehîn ji ber sedema çînîyê ve tê. Di înternasyonala yekemîn de dirûşmeya wan a ewilî "Hemû mirov birayê hev in" (All Men are Brothers) bû; Marx li hemberî vê yekê derket û dêvla vêya "Hemû proleterên cihanê, bibin yek!" pêşnîyar kiribû. Ne ji ber jinan nahewîne (çimkî tenê Men û Brothers heye) ji ber ku dema ku mere dibêje hemû mirov, bûrjûvazî jî nav de ye, vêya jî ji bo wî nayê pejirandin. Loma divê mere ji zemîna çînîyê ve rabe (Martin Cohen 2006). Hannah Arendt jî dibêje ku heger tu ji ber Cihûbûna xwe zilma dibînî, divê tu wekî Cihûyekî li hemberî vê yekê bisekinî, ne wekî hemwelatîya dinyayê yan jî mafparêzekî mirovahîyê.
Nexwe, gelo Kurd zilma herî mezin ji ber ku feqîrin, ji ber ku proleter in, ango ji ber sedemên çînîyê dikşînin? Nexêr. Ji ber Kurd in, ji ber rasteqînîya Kurd û Kurdistanê, rasteqînîya netew û niştimanîya xwe ve zilma mezin dibînin. Dibe ku dewletên împeryalîst, wekî Brîtanya dewletên dagirker ava kiribe, ne girîng e. Em nikarin têkevin berxwedana tunekirina împeryalîstên mezin, bila vêya jî bimîne ji şoreşgerên di welatên împeryal de dijîn; çimkî pirsgirêka me, 'acîlîyetê' dihewîne. Nexwe divê Kurd jî ji zemîna netewî û niştimanî ve rabin. Em dikarin li ser zemîna xwe situnên sosyalîzmê, liberalîzmê, femînîzm û herwekîdinîzmê deynin lê divê zemîn yan jî 'banî' tekoşîna rizgarîya neteweyî be. Steve Biko jî rizgarîya neteweyî wekî kategorîyekî ji ên din ve cuda nirxandibû. Fûad Onen jî werê (Ayrılıkçı Yazılar 2).
Ango pirsgirêka erd û