Öncelikle şunu belirtmeliyim kii bu hikaye bir aşk anlatısı değil; insanın kendine bile itiraf edemediği duygularla ilgili. Sevilme ihtiyacı, susmak, görmezden gelmek, yanlış bir şeyi doğruymuş gibi kabullenmek.. Herkesin sevebileceği bir kitap değil etkilemekten çok biraz can sıkacak türden. Neve’nin çocukluğu ve bugünü arasında gidip geliyoruz. Diyaloglar gerçekten muazzam. Öyle tanıdık ki okurken “ bunu bir yerden biliyorum yaa “ diyebilirsiniz. Benim için bu kitap bir cümle olsaydı şöyle ifade ederdim; İnsan, tanıdığı sevgi biçimlerinin dışına çıkamadığında, zarar gördüğü bir ilişkide bile neden kalır?
Samimi sevgilisine yazılan mektuplar şeklinde ilerliyor gelgitli bir ruh hali var seviyor sevmiyor ayrılmak istiyor kalmak istiyor ruh halini ilginç biyolojik veya gündelik olaylara bağlıyor ayrılık sonrası ruh halini iyi yansıtmış tespitleri güzel ben beğendim 10/8
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Merhabalar
Bugün ne yazsa okurum dediğim yazar binnur kaleme aldığı Asi Çakıltaşı serisinin ikinci kitabı olan Reyc ile geldim. Kitap küçük punta çoklu sayfa olduğu halde okadar hızlı bittiki anlatamam. Yazarın kalemini zaten fazlası ile seviyorum. Anlatım, betimleme, kurgu çok güzel....
Asi merve 18 yaşında ailesinden gördüğü sevgisizlikle çırpınırken bir konferans salonunda yolu Karan Ali ile kesişir. Karan Ali küçüklük gençlik yaşamadan büyümüş genç bir iş adamı olmuş birisi.
İlk kitaptan daha dolu dolu geçti diyebilirim ikinci kitap herşeye daha vakıf oluyoruz ve karakterle artık daha olgunlaşmış kim ne istiyor daha iyi biliyoruz.
Karan'ın Asi'ye hitapkarına bayılıyorum. Normalde sinir olmam gerekiyor ama Karan söyleyince çok güzel geliyor kulağa. Diğer kitapta Defne'ye biraz hak versem de bu kitabın başlarında sinir olmamak elde değil.
Neyseki çok geçmeden kendini sevdirdi.
Asi artık tamamen Karan'ın yanında ve herşey yolunda gibi.
Defne okulda kardeşini arayıp bir kitap getirmesini aciliyetini anlatır. Karan ve Asi eve doğru yola koyulurlar. Offff en canımı çekip alan yer burası sanırım.
Asi eve yaklaşırken sessizleşti hissetmiş gibi içinde huzursuzluk kol gezerken. Kapıyı açıp içeri girdi ama görmeyi asla beklemediği birşeyle karşılaştı.
"Rüzgar gülü hiç ölümü düşündün mü?"
"Anne anne nereye götürüyorsunuz annemi"
"Ver annemi annemi ver!"
"Hanfendi lütfen dedi görevli"
B"u öyle büyük bir haksızlık ki"
"Bu çok büyük haksızlık bana bak. Görüyor musun? Öyle haksız yere gidiyor ki benden, bu çok büyük bir haksızlık."
Asi'nin Karan'dan battaniye istemesi beni çok etkiledi çok.
Asi günler sonra biraz toparlanınca dövmeci de aldılar soluğu.
Soluk demişken bizim deliler öyle bir yere dövme yaptılarki birbirlerine nefesim kesildi diyebilirim. Tam soluk boşluğuna.
Bu kitap canımı çok yaktı.Her satırında ruhumun çığlıklarını tekrar tekrar duyduğum, yaşadığım acıların çoğunu bu kitapta okurken gülümsediğim muhteşem bir kitaptı. Acıydı, çok acıdı. Kitabın sonu beni alt üst etti. İlk kitaptan daha çok bu kitabın beni mahvettiğini itiraf etmeliyim. Aşk, acı, çaresizlik ve çokça gözyaşı barındıran bir kitap. Bu seri beni mahvedecek gibi duruyor..
“Bana yıkık dökük bir cennet gibi baktı. Kendine yabancı bir ölüm meleği gibiydi, cennetin topraklarına aitti ama cennetten içeri giremiyordu çünkü vazifesi ölümün gölgesini insanların üstüne devirmekti. Ait olduğun yere sığınamamak… bunu yalnızca ait olduğu yere sığınma hakkı elinden alınmış insanlar anlayabilirdi.”
Sizlerinde severek dönüp tekrar tekrar okuduğunuz kitap oluyor mu? Benim sanırım en çok döne döne okuduğum seri bu oldu bu seriye tuhaf bir şekilde takıntım var sanırım bu karakterlerin acılarında ve pişmanlıklarında ve yazarın güzel betimlemelerinde kendimi bulduğumdan kaynaklanıyor bu seriye aşığım ne kadar okusam yine doyamıyorum…
Tanrı, ölen çocuklar için cennette bir oyun parkı inşa etmiş, duydun mu?
Parkın içine kar yağıyormuş ama hiç soğuk olmuyormuş;
güneş yanarak parlıyormuş ama asla yakmıyormuş.
Ölü çocuklar terlemiyor, düşse bile canları yanmıyor, asla hastalanmıyor, hiç yorulmuyormuş.
İçimdeki kız çocuğu kendini nefes boşluğundan vurdu.
Şarjörün içine yirmi altı kurşun dizdi;
yirmi altı el sıktı nefes boşluğuna.
Yirmi altıncı patlama sesinde uykumdan uyandım ama onu kurtaramadım.
Yirmi altı seksek kutusu çizdim.
Yirmi altı kez zıpladım tek ayağımın üstünde.
Yirmi altı kez düşdüm. Yirmi altı kez yandım.
Ben hiçbir zaman kendi kuyumdan su içmedim.
Tanrı'nın avuçlarındaki suya düşen yansımama baktım.
Reyc'e baktım.
Saatin anahtardan akrebi beni çocukluğumdan soktu.