rhm
@rhm_yldrm
bir atın umudu yoktur. sırtında şakıyan kamçının umutsuzluğu yürütür onu...
Lisans
İstanbul
19 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
“Ve eviniz yakılırsa yeniden yapın… tahılınız yakıldıysa yeniden ekin. Çocuklarınız ölürse daha çok doğurun. Sizi ovalardan kovarlarsa dağlarda yaşayın ama yaşayın. Hep liderler arıyorsunuz, hatasız güçlü adamlar.
Hiç yok, sadece sizin gibiler var. Yaşarlar, değişirler, bırakırlar, ölürler. Liderler yok, sadece siz varsınız. Güçlü bir halk, süren tek güçtür. Amacımız topraktı, bir düşünce değil. Aileleri besleyecek buğday ekili toprak.
Özgürlük bir kelime değil ama akşam evinin önünde güven içinde oturan bir adam. Barış bir rüya değil, dinlenmek, nezaket için zaman. Kafamda bir soru var: Kötü bir davranıştan iyi bir şey çıkabilir mi? Bu kadar şiddetin sonunda nezaket çıkabilir mi? Bu kadar cinayetten barış çıkabilir mi? Öfke ve nefret düşünceleri içinde doğmuş bir insan, barışı sürdürülebilir mi? Barış içinde yönetebilir mi, bilmiyorum? Öyle uzun zamandır savaşıyorum ki barışı anlayamıyorum.”
Reklam
F.Nietzsche
'yakından korkuyorum senden, uzaktan seviyorum seni; kaçışın çekiyor, arayışın itiyor beni: acı çekiyorum, ama senin için hangi acıya seve seve katlanmam ki!'
STEPHEN'IN EVRENİ VE İNSANLARINA1000Kitap
Aristoteles dünyayı Evrenin merkezine koydu. Devamın da bir çok kişi de bazen doğruladı yahut etrafında dolandı bu fikrin.
belki insan olmanın bir ayrıcalık olmasını düşündüğünden, belki herşeyin bize ait ve muhakkaki yalnızca bizim merkezde olmamızın gerekliliğini düşündüğünden, belki de dile getirdiğimiz bu ihtimallerin aksine tamamiyle ön yargısız, ve nesnel gözlemler ile ortaya koydu bu fikrini. Döneme göre ele alındığında şüphesiz muhazzam birşey, ama bu gün ile kıyasında Tales'in ortaya koydukları sadece tebessüm ettirecek kadar. Bu bir maraton koşucusunun emeklemeye başlayan bebeğe karşı tavrına eş değer. Dolayısıyla zaman nasıl ki başlangıcından (varsa bir başlangıcı) hep ileriye doğru akıyor ise insan türününde bilinç kazanıp, tecrübe ile bilgiyi bilime dönüştürme serüvenide buna benzer. Hep ileri ve sonsuz bilgi... Öyle ki o çağın ötesinde olmanın verdiği özgüven, birikimli ilerleme nihayetinde bilimin müthiş gelişmişliği ortaya koyduk ki biz devasa evren de "yok" bile denilecek kadar bile yer kaplamıyoruz.
Bu merak güdüsünün tartışmasız zaferi. Gel gelelim bize göre kuyruğunu reddip onu koparan insanın lanetidir aynı zamanda, ki lanet, doğrudan doğruya beynin fetedilişidir. Ne var ki dediğimiz şeyler milyonlarca yıl, milyonlarca olay milyonlarca canlı milyonlarca şeyler silsilesi karşısında artık hiç şüphesiz anlamsız ve boş.
-Evet evren davasa... Ama bu keşif üç duyguyu tetikledi. "Sevinç, Korku, Üzüntü".
Sevindik, çünkü evren çok büyük. muhakkak bizim dışımızda başka birileri, başka yaşam formlarıda olmalı. Yalnız değiliz.
Korktuk, çünkü bizim dışımızda var olan birilerinin yahut yaşam formlarının ne olduğunu neye benzediğini ve bir gün karşılaştığımız da neler olabileceğini bilmiyoruz. Bir diğer yandan koskoca evren de tek başımıza olabiliriz.
Ben
topraktan sıyrılıyorum
buğular
ve aşiret rüzgarları kanımda.
Arklardan gece vakti sular
kaç zaman ayaklarıma
yaslı bir selam gibi dokundu
kopartılmış yapraklarımdan ibaretti hüzün
dedim rahmet yağar ben yürürken
gece benim ardımda
taşıdım kara gençliğimi dağların damarında
hep döşümde yaratkan, patlayıcı bir kimya
beynimde hep manalı bir uçurum