rojbindoğan
@rjbnslymn
Minel kalbi ilel kalbi sebila
Musa bebeğin suya bırakıldığı sanduka ölümdür. Bebeğin koyduduğu bu tahta mahfaza tabutu temsil eder. İçindeki beden de cesedi su ise yaşamı, hayatı, âlemi, ilmi sembolize eder. Böylelikle ceset ruha, madde manaya, zahir batına, ve toprak sura kavuşur. Hz. Musa'ya işte o engin ilmini kazandıran bu sudur. Onun ismindeki hikmeti de burada aramak gerekir: Kipti dilinde "mu," su; "sa" da ağaç demektir; yani Musa'ya içinde bulunduğu şeyin adı verilmis. İrade'nin izleri devam etmiştir. Elinde ağaç parçasıyla yerden su çıkaran hayatı boyunca da bu hikmetin, daha doğrusu onu şekillendiren Mutlak asasını bir canlıya dönüştüren ve nihayetinde koca bir denizi ikiye ayıra-rak suya hükmünü geçiren de yine Hz. Musa'dır. Onda tabiatin; suyun ve toprağın pek çok ilmi gizlidir. Tanrı'yı da suyun tezadı bir ateş olarak görmesinin sırrını ancak bu gizin ayırdına varanlar anlayabilir. Allah, evreni sadece evrenle yönetir, yani O'nu kendi suretiyle yönetir. Nasıl ki çocuğun varlığı babanın varlığına, müsebbipler nedenlere ve kesinlik gerçekliğe bağlıdır, işte aynı şekilde varlık âemi, âlemle yönetilir. Bu da Yüce Tanrı'nın bir tasarrufudur
Peki, nokta, elif olur da, elif nokta olmaz mı? Satır, kelimeye, kelime harfe, harf noktaya rücu etmez mi? Eder el-bet. Her şey, özünü arar, özünü bulur, özüne döner. Buna da irca derler. Insanoğlu bedenle başlar, sonra ruhla bütünleşir, yaşama geçer, elbet yaşam da biter sonra beden yine özüne, toprağa döner. Peki ya ruh? O'nun özü nedir?"
Hattat, satırın ortasında bir elif çizdikten sonra durakladı. "O hikâyeyi bilir misin, sen?" diye sordu. "Kadir-i Mutlak, kelamı yarattığında ona ilk secde eden elif olmuş. Kayyum da ona, 'Bana ilk hamdeden sen oldun, bu yüzden seni ebedi-yete kadar dimdik tutacağım!' demiş. İşte ondan, derler, elif tüm harflerin sultanıdır da, diğerleri eğrilip doğrulurken o hep dimdik durur."