Rümeysa Azak
@rmeysazk
'...Her gün birilerinin öldüğü gerçeği gibi yaşamam...'
62 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Çin'in ve Hindistan'ın kırsal kesimlerine gitseniz hayatın bugün bile hâlâ Buda ve Konfüçyüs döneminde nasılsa ona yakın devam ettiğini görürsünüz. Yine de yalnızca kendi doğalarına uyan yoldan gitmeyi seçtiler.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Batılılar aşamalardan geçerek günümüze ulaşmışken biz üstün bir medeniyetle karşılaşıp onu kabul etmek zorunda kaldık. Bedel olarak binlerce yıllık gelişimimizin çizdiği yoldan ayrılmamız gerekti. Bundan dolayı pek çok bozulma ve sıkıntı cereyan etti.
Şayet dolma kalemi Japonlar veya Çinliler icat etseydi ucunu kesinlikle kalem ucu gibi değil, fırça ucu gibi yaparlardı... Kağıt, Çin mürekkebi ya da fırça bu şekilde gelişim gösterseydi, kalem ve mürekkep bugünkü gibi popüler olmazdı. Biz de romajiyi icat etmeye gerek duymazdık. Kanji ve kanalardan oluşan yazı sistemimize de daha bağlı olurduk. Sadece bu kadar da değil. Belki görüşlerimiz ve edebiyatımız Batı'yı bu kadar taklit etmez ve daha yaratıcı alanlara yönelirlerdi.
Üstelik tuvalet aynı aynı zamanda böcek seslerine, kuş cıvıltılarını, mehtaplı geceleri ve mevsim geçişleri esnasında oluşan anlık güzellikleri tatmak için biçilmiş kaftandır... Tuvaleti kirli olarak etiketleyen, insan içinde ağzı dahi olmaktan kaçınan Batılılara kıyasla bizler açık ara daha bilge ve zevk sahibiyizdir.
out of all things, this quotation has shacked my existence...Felsefe-Düşünce
It can happen any time, perhaps right now: the omens are present. For example, the father of a family might go out for a walk, and, across the street, he’ll see something like a red rag, blown towards him by the wind. And when the rag has gotten close to him, he’ll see that it is a side of rotten meat, grimy with dust, dragging itself along by crawling, skipping, a piece of writhing flesh rolling in the gutter, spasmodically shooting out spurts of blood. Or a mother might look at her child’s cheek and ask him:
"What's that—a pimple?” and see the flesh puff out a little, split, open, and at the bottom of the split an eye, a laughing eye might appear. Or they might feel things gently brushing against their bodies, like the caresses of reeds to swimmers in a river. And they will realize that their clothing has become living things. And someone else might feel something scratching in his mouth. He goes to the mirror, opens his mouth: and his tongue is an enormous, live centipede, rubbing its legs together and scraping his palate. He'd like to spit it out, but the centipede is a part of him and he will have to tear it out with his own hands.
