Psikanalitik literatürde ego, anne kaybının küllerinden doğan bir kuşa benzetilir. Demek ki yaşamın ikinci yılından itibaren egonun gelişimiyle birlikte bir kayıp var: Anne ile paylaşılan simbiyotik yaşantının, ötekiyle bir olma duygusunun, kendini bir başkasına tümüyle bırakabilme halinin kaybı.