"Allah için bir dertle pişen kişinin feryadı en güzel odunudur bu ateşin, dünyanın kuralıdır, hüzünlü yüzlere hazin sonlar yasaklanmıştır güzel kızım, sabret..."
Kuşlar hiç ayrılmaz değil mi sevdiklerinden? Özlerlerse uçup giderler yanlarına. Kuşların kanatları yorulur mu? Gönül yorgunluğundan ölür mü insan baba?
Bu dünya her zaman tahammül edilesiydi, ancak biz öyle bir zamanda doğmuşuz ki, yaşanabileceklerin en zoru belki de. Mamafih, yaptığımız şey yaşamak değildi zaten, sabretmekti. Olabildiğince sabretmek. Olabildiğince Allah için sabretmek. Peki bu sabır beni nereye taşıyacaktı? Çekirdeğini gömdüğüm meyveler büyüdüğünde bereketli bir ağaç olacak mıydı?