Aşk, ışıltılı bir noktadan ibarettir ancak görünen o ki zamanı bütünüyle ele geçirecek kadar güçlüdür. Oysa birkaç gün önce yoktu ve birkaç gün sonra da olmayacaktır.
İnsanda umut diye bir şey kalmadığında hayatı daha ciddi ama daha olumlu bir hâl mi alıyordu? Nasıl bulutlar dağıldığında dağların tepeleri ufukta daha belirgin görünüyorsa hayat da tüm yanılsamalar kaybolduğunda çok daha gerçekçi mi oluyordu?