Adolphe ~ Benjamin Constant
.
Alıntılar;
.
Ondan uzaktayken kalbimi okuyabilecek biri, soğuk ve hissiz bir gönül çelen, yanındayken gören âciz ve tuttkulu, acemi bir âşık olduğumu sanırdı. Tabii bu gözlemlerin ikisi de yalnış olurdu çünkü insan asla tutarlı değildir ve ne tamamen samimi ne de tamamen art niyetli olabilir.
.
Gerçek bir duygu öylesine güçlüdür ki o konuşunca tüm yanlış yorumlar ve sahte namus kuralları susar.
.
Söz konusu kendi çıkarları olmadığında insan öyle adil olur ki!
.
Aşkın güzelliğini kim tarif edebilir? Tabiatın bizim için yarattığı insana kavuştuğumuzdaki inancımız, aniden doğan ve âdeta hayatın tüm gizemlerini aydınlatan güneş, en önemsiz şeyleri bile gözümüzde değerli kılan güçtür. Geriye bakıldığında teferruatı unutulan, zihnimizde yalnızca tatlı bir mutluluk izi bırakan, göz açıp kapayıncaya kadar geçen saatlerdir. Kimi zaman sevecen hâlimize durduk yere karışan şen şakrak neşedir. Sevgilinin varlığında hissedilen keyif, yokluğunda düşülen umuttur. Adi ve sıradan tüm işlerden şöyle bir sıyrılmamız, kendimizi çevremizdeki her şeyden üstün görmemizdir. Yaşadığımız diyara artık kimselerin ulaşamayacağını düşünmemiz, her düşünceyi sezen ve hiçbir duyguyu yanıtsız bırakmayan karşılıklı anlayıştır aşk. Tüm bunları tadanlar dahi tarif edemez aşkın güzelliğini!
.
İnsan kendini terk edemez. İçinde bulunduğu koşulları değiştirebilir ama kurtulmayı umduğu azabı gittiği her yere beraberinde götürür. İnsan yer değiştirmekle kendini düzeltemeyeceği gibi, duyduğu pişmanlıklara yeni kahırlar, çektiği vicdan azaplarına yeni kabahatler eklemiş olur.
.
Aşk, uzun bir mazinin yokluğunu âdeta sihirli şekilde telafi eder. Tüm güçlü duygular, bir geçmişe ihtiyaç duyar ve aşk da bizi sarıp sarmalayan geçmişi bir büyücü edasıyla yaratır. Deyim yerindeyse çok