Sağımda kardeşlerim, solumda kardeşlerim; hiçbirini tanımıyorum ama hiçbiri yabancı değil bana. Bu keyifli yarışta, aynı denize doğru koşan küçük dereler gibiyiz. Geniş bir dünya açılıyor önümüzde. Kalplerimiz, peygamber sahabelerinin kalplerinde tutuşan kıvılcımla tutuşmuş. Sağımda, solumda kardeşlerim. Hepsi de biliyordu ki, varmaları umulan hedefe varamamışlar, yüzyılların akışında kalbleri daralmış, ufukları küçülmüştü; ama kendilerine vaad edilen şey, bize vaad edilen şey, bin üç yüz şu kadar yıl önce çölde parlayan ışığa yüzümüzü çevirdiğimiz sürece, menzilde bizi bekliyor…
Savaşıyoruz; çünkü düşmanı bu topraklardan söküp atıncaya, ya da bu uğurda ölünceye kadar imanımız ve özgürlüğümüz için savaşmak zorundayız. Başka yolu yok. Allah'a aitiz ve ona döneceğiz. Kadınlarımızı, çocuklarımızı Mısır'a gönderdik ki, Cenâb-ı Allah bizi ölüme çağırdığı zaman arkamıza dönüp bakmayalım.
Yükselen ay ışığında şimdi onu açıkça görebiliyordum; iri kemikli, orta boylu bir adamdı; kırışık ve vakur yüzünü kısa, karbeyaz bir sakal çevreliyordu. Göz oyukları derindi; başka şartlar altında olsaydı, insan gözlerinin çevresindeki çizgilere bakarak onun gülmek üzere olduğunu sanabilirdi; ama şu anda bu gözlerde hüzün ve cesaretten başka bir şey yoktu.
Sayfa 439 - Ahmed es-Senusi'nin ricasıyla Ömer Muhtar ile buluşan Muhammed Esed'in ilk izlenimleri.·Kitabı okudu
Hatırlanmalıdır ki, Türklerin kahramanca mücadelesi, başlangıçta hiç de İslâmî çizgiden uzak değildi; bu çetin günlerinde Türk halkına, kendisinden çok güçlü ve Müttefikler tarafında desteklenen Yunan kuvvetlerine karşı savaşma gücü veren unsur yalnızca dini duyarlılıktı.