Yıllar sonra bugün bir anda zamanında onkolojideyken takip ettiğim bir hastam geldi aklıma. 25 yaşında kadın hastaydı. Psikoloji mezunuydu. Son evre kanseri vardı. Her gün mesai sonrası odasına gider saatlerce sohbet ederdik. Bir kitap okuyordu, bu kitabı bana da önermişti ve kitabı okudukça yanına gidip okuduklarımızı tartışıyorduk. Aynı zamanda durumuyla ilgili bilgi veriyordum. Ben o zamanlar bölümden emin olamadığım için pek neşeli değildim. Bana kurduğu bir cümle aklımdan çıkmadı yıllarca:” Bak ben ölüyorum ama hâlâ gülümsemekten vazgeçmiyorum, ölürken de gülümseyeceğimden emin olabilirsin. Sen de gülümse.”
Geç evrede teşhis konduğu için kurtulma şansı çok düşüktü ve malesef kurtulamamıştı. Bir gün gittiğimde artık odasında yoktu...
Reklam
Bir Davası Olmalı İnsanın.Edebiyat
"Bir duruşu olmalı insanın,
bir bakışı, bir anlayışı, bir davası olmalı."
