Sena
@rodinia
Nullius in verba.
Şu anda okuduğu kitap
Mutlu olmalıyım, diye düşündü Quentin. Gencim, hayattayım ve sağlıklıyım. İyi arkadaşlarım var. Nispeten bozulmamış ebeveynlerim var. Orta-orta sınıfın sağlam bir üyesiyim. Not ortalamam çoğu insanın mümkün olduğunu bile düşünmediği seviyede. Ama Quentin, Brooklyn'de Beşinci Cadde'de, siyah paltosu ve gri mülakat takımıyla yürürken mutlu olmadığını biliyordu. Ama neden?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ama Quentin, Brooklyn'de Beşinci Cadde'de siyah paltosu ve gri mülakat takımıyla yürürken mutlu olmadığını biliyordu. Ama neden? Mutluluğun tüm bileşenlerini özenle bir araya getirmişti. Tüm gerekli ayinleri yapmış, sözcükleri söylemiş, mumları yakıp kurbanları vermişti. Ama mutluluk, itaatsiz bir ruh gibi, gelmeyi reddetmişti. Daha başka ne yapabilirdi bilmiyordu.
James'le beraber olmanın asıl sorunu onun hep kahraman olmasıydı. Bu sizi ne yapardı? Ya kahramanın yardımcısı ya da kötü adam.
Ama kitap, kitapların hep vadedip hiçbir zaman pek yapamadığını yapıyor, insanı olduğu yerden gerçekten daha iyi bir yere taşıyordu.
Benim de dahil olduğum 2.Dünya savaşı sonrası kuşağı, kadınların çocuksulaştırıldığı ve mal muamelesi gördüğü bir zamanda büyüdü. Nadastaki bahçeler gibi korundular... ama ne mutlu ki, her zaman rüzgarla gelen yabanıl tohumlar vardı. Yazdıkları şeyler yetkin görülmese de, kadınlar bir şekilde hep ışıldadılar. Yaptıkları resimler kabul görmese de, bir şekilde ruhu beslediler. Kadınların sanatları için ihtiyaç duydukları araç ve yerler için yalvarmaları gerekiyordu ve hiçbirini bulamadıklarında ise ağaçlarda, mağaralarda, ormanlarda ve dolaplarda kendi alanlarını yarattılar. Dans etmelerineyse neredeyse hiç katlanılmadı, öyle ki, kimsenin onları göremeyeceği ormanda ya da gizli köşelerde veya çöpü boşaltmaya çıkarken dans ettiler. Süslenmelerine kuşkuyla bakıldı. Neşeli bedenleri ya da giyecekleri, incitilme ve cinsel saldırıya uğrama tehlikelerini arttırdı. Sırtlarındaki elbiselerin bile onlara ait olduğu söylenemezdi. Çocuklarını istismar eden ana babalara yalnızca "katı" denildiği; iliklerine kadar sömürülen kadınların ruhsal yaralanmalarına "sinir krizi" adı verildiği; sımsıkı korselere sokulan, sımsıkı gemlenen ve sımsıkı dizginlenen kadınların "edepli", "zarif" görüldüğü bir zamandı ve hayatın sayılı anlarında yakalarını kurtarmasını beceren diğer kadınlar ise "kötü" damgası yediler.
