Hiçbir şey düşündüğüm gibi olmadı…
Ne umutlar yeşerdi, ne de gökyüzü eskisi gibi mavi kaldı.
İnsan dediğin, bir zamanlar yürek taşıyan bir varlıktı; şimdi çıkarın, korkunun, suskunluğun gölgesinde şekilsiz bir suret.
Her gün biraz daha eksiliyor insanlık, biraz daha soğuyor kalpler.
Bir sel gibi akıyor yalanlar; kimse gerçeğin sesini duymak istemiyor artık.
Bir Kürdün kaleminden yazıyorum:
Biz doğduk direnmeye, doğduk sevmeyi bilmeye, toprağın kokusundan insanlığın özünü duymaya.
Ama dünya değişti, insanlık unuttu, vicdanlar tükendi.
Kardeşlik bir masal, dostluk bir çıkar pazarlığı oldu.
Bize düşen yine susmak değil, yazmaktır.
Çünkü kelam hala özgürdür, kelam hala bir halkın onurudur.
Belki bir gün yeni bir dünya doğar;
kirinden, pasından, yalanlarından arınmış bir dünya…
Orada kimse kimliğinden utanmaz, kimse dilinden korkmaz.
Bir çocuk “ez kurdım” dediğinde alkışlanır, susturulmaz.
Bir ana, oğlunu dağlara uğurladığında ağlamaz, çünkü bilir ki özgürlük bir gün geri dönecek,
bir dağ çiçeği gibi kokacak her sokağa.
Yeni bir hayat…
Doğar rojava'da evet, belki o değiştirir bu yapışkan karanlığı.
Belki bir gün insanlar yeniden insan kalmayı düşünür.
O gün geldiğinde, kalemim susacak elbet ki
Bende bir gün severim insanları
Çünkü o zaman, her söz zaten yürekte yankılanacak.
Ama o zamana kadar, ben yazacağım
bir Kürdün kaleminden,
acıdan yoğrulmuş, umutla yıkanmış cümlelerle.
Bakur'da tutacağım ellerini,
Başûr'da sarılacağım sana.
Rojava'da dağlara anlatacağım seni, Rojhilat'ta özgürlüğe yürüyeceğiz
Düştüğüm bu duruma
Dağ bile dayanmaz…
Hayatım idama sürülmüş
Feryadımı duyan olmaz…
music.youtube.com/watch?v=rX3neUB...
Günden güne ölüyorum,
Fark eder misiniz?
Gitgide yalnızlaşıyorum,
Yanımda kalır mısınız?
Her gün biraz daha kaybolan ben,
Bir parça daha siliniyor içimden.
Hüzün, yavaşça ruhuma siniyor,
Ve ben, her geçen an daha da derinleşiyorum.
Her gün daha kötü,
Her gün biraz daha ölü,
Yaşayacak umut,
Mutlu olacak sebep kalmadı.
Bir zamanlar aydınlık olan dünyam,
Şimdi karanlık, soğuk ve sessiz.
Ne rüya kaldı, ne hayal,
Bir zamanlar vardı diye bildiğim o umut,
Şimdi kayıp, belki hiç var olmamıştı.
Yalnızlık, sarar her yanımı,
Ve sessizlik, içimde yankı bulur.
Her sabah bir adım daha geriye,
Ve her gece bir adım daha karanlığa.
Bensiz de var olabilirdin belki,
Ama ben seni, her şeyin önünde sevmiştim.
Şimdi adını anarken bile,
Bir parça daha eksiliyorum.