Ne söylememi bekliyorsun hava aldıkça sızlayan bir diş var içimde.
susmam bundan, konuşmam bundan.
Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.
İnsan olmuştum ilk o zaman..
“Merhamet istemiyorum, hiç kimsenin acımasına ihtiyacım yok, merhamet de zulmün bir parçası; ne bana acıyın ne de çocuğuma. Merhamet zulmün merhemi olamaz..”
Tüketen insanın üreten insandan daha değerli olduğu bu yanlış ve ahlaksız döneme tahammülüm kalmamıştı artık. Değişmiştim, Mardin beni değiştirmişti. İnsanlar bunca acı çekerken, İstanbul’da en iyi suşinin nerde yenilebileceğini konuşanlara dayanamıyordum..
Eğer Zilan, Nergis, Meleknaz ve binlercesi homosapiens değil de hayvan olsaydı bu acıların hiçbirini çekmezlerdi, kendimizi hayvanlardan ve bitkilerden üstün görmemiz büyük bir aldatmaca. İnsanlık diye yücelttiğimiz şey aslında ne aşağılayıcı bir kavram..
“Bana inanmayanın boğazından aşağı erimiş kurşun dökerim” diyen bir tanrı sadece iyi olabilir mi sence? Kullarını en ağır işkencelerle korkutan bir tanrıya iyi diyebilir misin?