Azra
@roman_perisi
Yarım kalan cümlelerin sahibiyim...
Bir sokak, bir ekip ve birbirine düğümlenmiş hayatlar...
Ve tabii ki Bartu Sarca...
Kitabı okurken kalbimin en orta yerine kurulan o isim. Bartu'nun o sert görünümlü duvarlarının arkasındaki sadakati, ekibi için her şeyi göze alışı ve kendine has o hırçın ama dürüst tavrı beni benden aldı. Onun olduğu her sahnede kitabın enerjisi benim için bambaşka bir boyuta taşındı. Onu sadece bir karakter olarak değil, sanki gerçekten tanıdığım, koruyup kollamak istediğim biri gibi benimsedim. "Nöbetçi" olmanın ağırlığını en çok onun omuzlarında hissettim sanırım. Veya "Yankının"
Eğer ruhunuza dokunacak, sizi hem ağlatıp hem de o ekibin bir parçasıymış gibi hissettirecek bir hikaye arıyorsanız, bu sokaklara mutlaka uğramalısınız. Çünkü bazen en karanlık sokaklar, en aydınlık bağların kurulduğu yerlerdir.
Siz de benim gibi Bartu'nun o asiliğine hayran kalanlardan mısınız? Yorumlarda buluşalım, bu ekibi konuşmaya çok ihtiyacım var!
Reklam
"Herkesin bir ilk'i vardır ama benimki bir numarayla başladı: 26."
Beyza Alkoç’un kalemiyle tanışmak, benim için sadece bir hikayeye başlamak değil, kelimelerin o tılsımlı dünyasına kapı aralamaktı. No. 26, bu yolculuktaki ilk durağım, ilk heyecanım ve kitaplığımın en özel köşesi.
Kitap, Mine ve Efe’nin birbirine dolanan kaderlerini öyle ince bir işçilikle anlatıyor ki, kendinizi o apartman dairesinin sessiz bir tanığı gibi hissediyorsunuz. Beyza Alkoç, yalnızlığı ve aidiyet duygusunu sadece anlatmıyor, adeta okuyucunun kalbine ilmek ilmek işliyor. Karakterlerin arasındaki o görünmez mesafe azaldıkça, sizin de hikayeye olan bağlılığınız artıyor.
Bu incelemeyi yazarken içimde ayrı bir titreme var; çünkü bu benim okuduğum ilk kitap. Okuma serüvenime böyle dokunaklı bir başlangıç yapmak, sayfaların arasında kaybolmanın ne demek olduğunu keşfetmek tarif edilemez bir duygu. Mine ve Efe’nin hikayesi bitti belki ama bende bıraktıkları iz, okuyacağım binlerce kitabın ilk adımı oldu.
"Peki ya sizin kelimelerle tanışmanıza vesile olan o 'ilk' kitap hangisiydi?"
Kural basit, ışık yoksa karanlığı kullan. Sayfa: 238
Yaralasar, sadece bir gençlik romanı değil; kimsesizliğin, aidiyet arayışının ve yaralarını birbirine bakarak sarmaya çalışan ruhların hikayesi. Sedef’in o güçlü ama bir o kadar da kırılgan duruşu beni çok etkiledi. Acıların içinden doğan bir dostluk ve gizem dolu bir atmosfer... Maral Atmaca, karakterlerin duygularını okuyucuya geçirme konusunda gerçekten başarılı. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim tek şey, o yetimhanenin soğuk duvarları arasında yeşeren umudun sıcaklığıydı. Kesinlikle şans verilmesi gereken bir seri başlangıcı.
Okuyacaklara iyi okumalar dilerimm
"Sana, beni asla tanımamış olan sana..."1000Kitap
Bazı insanlar sadece "yaşar", bazıları ise sadece "bekler". Bu kitap, beklemeyi bir ömürlük bir eyleme dönüştürenlerin sessiz çığlığı. Zweig, isimsiz bir ses aracılığıyla hepimize aynı soruyu soruyor: Birinin hayatında hiçbir iz bırakmamışsanız, gerçekten yaşamış sayılır mısınız? Okumayı bitirdiğimde hissettiğim tek şey; derin bir boşluk ve mektubun muhatabına duyduğum o tarifsiz kızgınlıktı.
Bir mektubun içine sığdırılmış koca bir hayat, hiç fark edilmemiş bir tutku ve sessiz bir veda.
Gerçekten sevdik mi, yoksa sadece sevme ihtimalini mi sevdik? Bu kitap bu soruyu defalarca sorduruyor.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,5bin okunma
Bu kitap bana şunu öğretti: Yaralarımız bizi çirkinleştirmez, aksine bizi biz yapan en değerli haritalardır. Kore’nin soğuğu kadar sert gerçeklerle yüzleşip, bir kelebeğin kanat çırpışı kadar zarif umutlara tutunmak isteyenlerin hikayesi.
Okurken hem çok ağladım hem de Jülide'nin azmine hayran kaldım. Umudunu kaybetmiş herkesin bu kitaptan alacağı çok büyük dersler var. 'Savaşanların ve daima kazananların hikayesi' sözünün karşılığını bu kitapta tam anlamıyla buluyorsunuz.
Kitabı bitirdiğimde boğazımda bir düğüm, kalbimde ise Jülide’nin bıraktığı ayak izleri kaldı.
Herkese şiddetle tavsiye ettiğim bir kitapdır. Okumanızı öneririm.
Reklam