Balaca vaxtı romeo və juliet cütlüyü mənə çox romantik və cute səslənirdi. Və xüsusən Julliet adına simpatiyam var idi. Uşaqlığımdakı təsəvürüm yaxşı bir son idi amma bəzən pis sonlarda həyatda qaçınılmaz olur.
“Bu qədər güclü, coşqun hisslər, adətən eyni dərəcədə sərt sonlarla bitir.”
Romeo ve Juliet , Hamlet veya Macbeth kadar güzel olmasa da çıtır çerez klasik bi shakespeare tiyatrosu . Doğaüstü güçlerin aşıklara karışması üzerine bir trajedi .
7/10
2026 48. kitabı
Kitabımızın konusu anlaşmalı evlilikten çok zorunlu evlilik gibi. Yani bu m@fyaların arasında ittifak bağlamak için yapılan geleneksel düğünlerden biri. Bu tarz kitapları okumağı seviyorum o yüzden bu kitabı da okumağa hemen başladım. Fakat beni o kadar da tatmin etmedi bu kitap. Erkek ana karakterin yani Matteo'nun davranışları öncesinde umursamaz, ne istediğini bilmeyen, aralarındakı yaş farkından( 17 yaş) dolayı kadın karakteri küçümseyen, kötü hissetdiren biri gibi anlatıldığı için çok sevemedim. Ama kadın karakteri yani Sofiya'nı çok beğendim, engelli olmasına rağmen bir çok işte başarılı, öğrenmeye açık biri olduğunu okuyoruz kitapta. Birde ben yaş farkı çok olan bu tarz kitapları okumuşum tabii ki, ama yaş farkı çok olmasına rağmen bu okura çok hissetdirilmemeli bence, yani aralarındakı aşkı okurken biz yaş farkını tamamen unutmalıyız, fakat bu kitapta ben çok arada kalıyordum, onların aşkı tam bana geçmiyordu.
Serinin ikinci kitabı Matteo'nun koruması ve en yakın arkadaşı olan Romeo'nun aşkını anlatıyor, türkce çevrildiği an okuyacaklarım listesinde yerini alıcak. Çünkü çok merak ediyorum, Romeo biraz rahat, umursamaz, komik, neşeli,arkadaşcanlısı, Matteo'nu çıldırtmağı seven bir karakter olduğu için onun hikayesi daha ilgi çekici benim için.
İncelemem bu kadar. Hoşçakalın.
Karanlık Romeo..(sözde)1000Kitap
Eveet.. şey bu kadar boş bir kitap olmasını beklemiyordum. Hiç bir beklentiye girmeden öylece bom boooşş bir şey okumak niyetindeyseniz bu tam olarak o kitap. Karakter gelişimi yok, olay akışı yok, bir giriş gelişme sonuç yok kurguda. O kadar sayfa yerine son yüz sayfa gayet yeterli olurmuş aslında. Okuyorsunuz ve bitiyor kitap, beyninizi yormaya gerek yok. Kız karakteri hiç sevmedim. Asalak gibi bir şey, altı doldurulmamış boş bir ana karakterdi. Romeo ile aralarındaki ilişki de saçmalıktan başka bir şey değildi. Sevmedim. İyi ki indirimden almışım yoksa daha çok üzülürdüm.
Hepimizin bildiği o kitabı dayanamayıp iki defa okudum. Bir kitabı birden fazla kez okumaktan faydalı bir şey görmemişimdir zaten. Shakespeare her zamanki gibi edebiyatın bütün kalıplarını aşarak bambaşka bir tregedya yazmış. Bu adamın kalıcılık sırrı da bu zaten insanların neye ihtiyacı olduğunu yakalayıp beklenmedik bir şekilde yüzeye çıkarıyor. Romeo ve Juliet'e geçersek. Romeo'yu hiç sevmem, Julietle de mutlu olacaklarını hiç sanmıyorum. Bir kaç gün öncesinde Rosaline için yataklara düşüyorken iki gün sonra Juliet'e serenatlar yağdırmaya başlıyor. Bir bakımdan erkeklere güven olmadığının da en büyük kanıtı. Hani ikiye ayrılır ya Romeocular ve Parisçiler. Ben madalyonun diğer tarafındayım. Asıl tercih edilmesi gereken Paris diye düşünüyorum. Evet, Romeo ve Juliet hiç tanışmamış olsaydı hayatında hiç yasayamayacakları, hayatının en büyük deneyiminden uzak kalacaklardı tamam ama o zaman yaşayabileceklerdi. Zaten Juliet mutlu edilmemişti gerçek mutluluğu arıyordu bunu Romeo da verebilirdi, Paris'te, başkasıda... Paris Juliete her şeyi verebilirdi: Aşkı da, mutluluğu da. Burada sorun Romeo'yu sevmek değil. Onu bir kez gerçekten mutlu eden erkeğin Romeo olması. Eğer Paris Romeo dan önce davranıp Juliet'in önüne aşkı serseydi Juliet onu tercih ederdi ve Romeo gibi değişken kişilikli biriyle hayatını yitirmezdi. Diğer bir taraftan çok etkilendigim bir sahnede Juliet'in intihar sahnesiydi. Her şeyden vazgecebilmek gerçekten çok büyük bir cesaret. Juliet'in hiç düşünmeden kılıcı kendine saplaması aslında kitabın asıl sahnesi, asıl amacı.
Romeo ve Juliet okudum bitti. Sadece iki gencin trajik hikayesini değil, baştan sona kelimelerle örülmüş devasa bir şiiri okumuş gibi hissediyorum.
Beni en çok etkileyen, o meşhur balkon sahnesindeki saf tutkunun, düşmanlığın gölgesinde bile nasıl bu kadar berrak kalabildiği oldu.
Benim için bu kitap, sadece bir tiyatro oyunu ya da hüzünlü bir son değil; her satırı bir şiir inceliğinde işlenmiş edebi bir şölendi.