Kılıç, büyü, fantezi yazıları! (18. yazı)Fantastik
Conan kronolojisi bitmeye doğru giderken Roy Thomas'ın geri dönmesi hikayelerdeki kurgulardan belli oluyor. Bu sayı haricinde 3 cilt daha kaldı. Bu sayının Howard hikayelerini anımsatması ve kurgunun iyi olması sayıyı hatırlanabilir hale getirecektir. Arşiv niteliği taşıyacak cilt incelemelerim daha sonra toplu olarak başka bir yere taşıyacağım. Bitene kadar yazmaya devam.
İlk sayımız Bütün Yollar Zamora'ya Çıkar, Conan'ın 10 yıl önceki fil kulesi anıları hatırlamasını görüyoruz. Kendi notumu ekleyeyim. Benim hafızama kazınmış bir bölüm olmuştu. Conan aradan sonra Zamora'ya, Arenjun'a geliyor. Rahip Karanthesle karşılaşıyor. Bir yolculuk esnasında Red Sonja ile karşılaşınca hikayemizin yönü değişiyor. Sonja evlenecektir. Bir köprüden geçmeleri gerekmiştir lakin köprü geçişi paralıdır. Bana Deli Dumrul hikayesini hatırlattı. E Conan geçmek isterse kim engel olabilir ona? Devam sayısı 2'de Zakala Kalesine Geldiler başlığı nerede olduklarını da anlatıyor. Köprüden geçseler de asıl olaylar ondan sonra başlıyor. El-ron Sonja ile evlenmek istemektedir. Sebebi ise çok açıktır. Ondan bir çocuk yapmaktır. Conan yavaş yavaş alttaki sebepleri öğrenince Sonja ile kavgaya tutuşur. El-ron denen adamda Conan'ın eski husumetli olup öldürdüğü büyücünün oğludur. Adam gayet yakışıklı ve düzgün gözükse de barbar bunları yemez. Bunların konuşmalarına kulak vermesiyle gayelerini anlar. Rahipte işin içindedir. Düğüm sayı sayı ortaya çıkıyor. Büyük Oyun isimli 3. sayımız Jaggta-noga isimli şeytani bir yaratık Conan'ı kendi dünyasına götürür ve onu düş çukuruna atar. Conan gözlerini açtığında Belit'i görür! İmkansızdır çünkü birkaç yıl önce ölmüştür hatta barbar bizzat ölüsünü yakmıştır. Düşten uyanınca perde arkasını hemen anlar. Rahibin planları ortaya çıkıyor. El-ron'un altınlarını ele
Melez Prens
Serinin bitmesine çok az kaldı. Bi yandan rahatladım bi yandan üzüldüm. Rahatlamamın sebebi 7 koca kitaplık bi serüven sonunda nihayet istediğim kitabı maratona dahil olmaksızın istediğim an okuyacak olmam, üzülme sebebim ise 7 koca kitaplık bi serüven sonunda boşluğa düşecek olmam.
Bu noktada ne Rowling’i tekrar tekrar eleştireceğim ne de önceki 5 kitapta yazdığım eleştirileri tekrar edeceğim. Zümrüdüanka Yoldaşlığı için söylediğim çoğu şey bu kitap için de geçerli. Sadece son 3 kitap için şunu fark ettim: Ateş Kadehinde Voldemort’un dirilmesinden bu yana muhtemelen Rowling’in serinin sonu hakkındaki düşüncelerinin belirginleşmesiyle birlikte kitaplarda aşırı bi hedefe yönelme seziyorum. Yani, ilk kitaplarda maceralar ve Voldemort tehditi devam ediyor olsa da olaylara bir nokta koyuyor, Hogwarts’ta iyi kötü bir okul yılı tamamlıyor ve eve dönüyorduk. Bence Zümrüdüanka ve Melez Prens’te olaylar daha çok son kitap ve son savaşa dair yazıldığı için özellikle okulda olan havadan sudan sayılabilecek konularda bi olmamışlık var.(mesela quidditch?) Bu kitaba da bu yönden getirebileceğim en büyük eleştiri kitaba aldını veren ana olay olmasını beklediğimiz Melez Prens’in çok “irrelevant” olması. Kitaba başka bir isim verilebilirmiş bile diyeceğim. Bu yazdığım şeyin aynısını film içinde düşünmüştüm. Tüm film melez prensi merak ettik sonra Snape gelip “ben melez prensim” dedi, pelerinini savurarak gitti ne işimize yaradı şimdi diye düşündüm. Kitapta çözülür ne işe yaradığı sanmıştım ama olmadı. Doğrusunu söylemek gerekirse melez prens kısımlarını çıkarsak kitabın genel akışı öyle çok bozulmaz diye düşünüyorum. Sadece Snape’in çok zeki olduğumu anlamamız için yazmış :D
Bu kitap sondan bir önce genel olarak Tom Riddle’ın geçmişine bir bakış attığımız ve hortkulukları öğrendiğimiz
Reklam
Zümrüdüanka Yoldaşlığı
Serimizin beşinci kitabı da bitti. Baya uzun bir kitaptı…
Son iki kitabın çok iyi olmasından sonra bu kitapta biraz sıkıldım ya… Olaylar falan çok sürükleyiciydi bence ama ben genel olarak işlenişi çok beğenmedim sanırım. Filmi daha çok beğenmiş olabilir hatta.
Kitabın adı zümrüdünka yoldaşlığı evet ama biz yoldaşlığı yada planlarını falan okumuyoruz. Biz kitapta Harry’i takip ettiğimiz için, kendisinin de sürekli yakındığı gibi, bizim hiçbir şeyden çoğunlukla haberimiz olmuyor. Diğer kitaplarda olaylarda genel bir gizem vardı. Mesela ilk kitapta, üç başlı köpeğin neyi korumaya çalıştığı ve kimin hırsızlık yapmak istediği, ikinci kitapta sırlar odasını kimin açtığı, üçüncü kitapta Sirius Black’in nerde olduğu ve hakkındaki gerçekler, dördüncü kitapta kimin Harry’in adını kadehe koyduğu ayrıca genel olarak turnuva zaten… Ama bu kitapta doğru dürüst bir gizem olmamasına rağmen en uzun kitap, ve kitabın ana konusunu pek görmüyoruz bile dediğim gibi. Onun dışında çocukların kendi aralarında kurdukları D.O. da filmde daha çok gösterilmişti bence. Yani az bişey pratik yaptıklarını görüyoruz ama genel olarak yazılıp geçilmişti yani. Ee iki en önemli şey çıkınca kitapta daha durağan ve eğlencesiz şeyler kaldı. Mesela Umbridge. Kendisi için kitapta daha acımasız deniliyordu ama ben pek öyle hissetmedim. Yani filmde yaptıkları dışında hiçbir şey yapmıyor ki?? ve ceza kısımlarını 1-2 kez okuduktan sonra atladık zaten okumadık bile. Belki sadece ekstra acımasızlık olarak Harry ve ikizleri takımdan atmasını söyleyebiliriz o da filmde var mı yok mu hatırlamıyorum bile çok bi olayı yoktu. Snape ve Zihinbend dersleri de çok sadeyi yani hiç bir şey olmuyordu son ders dışında.
Kitap boyunca genel olarak olaylar çok geçiştirilmiş gibi hissettim, çok “vauge" di bazı yerler ve kitaptaki
Ateş Kadehi
Ve 4. kitabımızzz. İlk olarak benim için Azkaban Tutsağı’nın üstüne çıkamadığını söylemek isterim(altına da inmemiş tabii). Bu kitapta bence çok heyecanlı, geniş olay örgülü olsada 3. kitabın gerilimli atmosferi benim daha çok hoşuma gitti. Filmde bazı değişiklikler yapıldığını zaten biliyoruz. Film de ve kitapta daha çok sevdiğim ayrı ayrı kısımlar vardı. Kitabı okurken sanki 3 gündür değil ezelden beridir okuyormuş gibi hissettim kendimi. Okudum okudum okudum ve bi türkü bitmedi sanki. Akmadı anlamında değil ama genel olarak yavaştı sanırım ama sıkıcı olarak da değil. Dolu bi kitaptı diyebilim. Arada karakterlerin ana olaydan bağımsız şeyler yaptıklarını gördüğüme sevindim. nihayet koştur koştur değildik.
Barty jr sonunda ne olacağını bilsemde beni bile kandırmayı başardı :D Kitabın bi bölümde “acaba filmde değiştirdiler mi bu kısmı, sonradan mı Moody’nin yerine geçecek” diye düşündüm. Çünkü moody(barty jr) gerçekten inanılmaz inandırıcı bi şekilde yazılmıştı. Turnuva kısmı da genel olarak eğlenceliydi. Görevler arasında Harry’nin aklı yine bi karış havadaydı tabi. İnsan biraz önündeki turnuvaya odaklanır.
Filmde sevmediğim bi kısım karakterlerin ergenliğe giriyor olmalarının biraz aşırı verilmiş olmasıydı. Yani balo sahnelerindeki gariplikler, Ron-Hermione gerilimi, Cho-Harry arasının gariplik vs vs kitapta daha azdı ben sevdim bunu.
Sirius’un olaylara daha çok dahil olması da bence çok güzeldi.
Bide bu kitapta Dobby’nin bu kadar mevcut olduğunu bilmiyordum Winky’i hiç tanımıyordum. Ah Winky üzümlü kekim…
Şimdi evren biraz daha genişledi ve kitabımız yavaş yavaş okul dışında da geçmeye başlayacak. Bu arada diğer okulların olması ve o okulların öğrencilerini tanımamızda bence çok hoştu. Hatta bu kitap için yeni evlerden insanlar tanıdık diyebilirim çünkü bariz
Tam anlamıyla fiyasko!
J. K. Rowling
(Bu İnceleme Spoiler İçeriyor!)
Yani ne desem bilemiyorum aslında ben okuyalı seneler oldu ama incelemesini de yapmak için tekrar okudum ön yargılarımı bir kenara bırakarak. Ve ne oldu tahmin edin? Hâlâ berbat!
Sebeplerine bakalım:
1 - Karakterler Yüzeysel: Yani bu kitabı yazan insanlar daha önce HP okumamış mıdır nedir? Onu da geçtim J.K Rowling bu kitabın yayınlanmasına nasıl müsade etmiş?
Harry’nin oğlu ile olan ilişkisi mi desem, Minerva’ya olan davranışları mı desem hangisini anlatsam? Ron zaten ara sıra espiri yapan hiçbir işe yaramayan bir karaktere döndürülmüş. Hermione gibi yüz yılın en zeki büyücülerinden biri olan bir büyücünün yaptığı saçma hatalar… BERBAT!
2 - Konu Saçmalığı?: Neymiş zaman döndürücülerle Cedric’i kurtaracaklarmış, peh!
Böyle bir şeyin imkansız olduğunu Rowling zamanında Pottermore’da “En fazla 1 gün geriye gidebilirsiniz.” diyerek açıkladığını hatırlıyorum? Ayrıca normalde Zümrüdüanka Yoldaşlığı’nda tüm zaman döndürücüler yok olmuştu güya. Neymiş Hermione bir tanesini saklamış. Ne desem bilemiyorum.
Zaman döndürücülerin gerçekliği değiştirmediğini, yeni evrenler yaratmadığını da Rowling açıklamıştı. Ama bu kitapta Harry’nin öldüğü farklı gerçekliklere falan gidiyoruz. :d
Ayrıca Voldemort ve Bellatrix’in ÇOCUĞU OLMASI SAÇMALIĞI? Rowling Voldemort’u tam anlamıyla aseksüel olarak tanımlıyor ama savaşın ortasında Bella ile çocuk yapabilmiş keodleöwö??
Tam anlamı ile fiyasko.1000Kitap
J. K. Rowling
(Bu İnceleme Spoiler İçeriyor!)
Yani ne desem bilemiyorum aslında ben okuyalı seneler oldu ama incelemesini de yapmak için tekrar okudum ön yargılarımı bir kenara bırakarak. Ve ne oldu tahmin edin? Hâlâ berbat!
Sebeplerine bakalım:
1 - Karakterler Yüzeysel: Yani bu kitabı yazan insanlar daha önce HP okumamış mıdır nedir? Onu da geçtim J.K Rowling bu kitabın yayınlanmasına nasıl müsade etmiş?
Harry’nin oğlu ile olan ilişkisi mi desem, Minerva’ya olan davranışları mı desem hangisini anlatsam? Ron zaten ara sıra espiri yapan hiçbir işe yaramayan bir karaktere döndürülmüş. Hermione gibi yüz yılın en zeki büyücülerinden biri olan bir büyücünün yaptığı saçma hatalar… BERBAT!
2 - Konu Saçmalığı?: Neymiş zaman döndürücülerle Cedric’i kurtaracaklarmış, peh!
Böyle bir şeyin imkansız olduğunu Rowling zamanında Pottermore’da “En fazla 1 gün geriye gidebilirsiniz.” diyerek açıkladığını hatırlıyorum? Ayrıca normalde Zümrüdüanka Yoldaşlığı’nda tüm zaman döndürücüler yok olmuştu güya. Neymiş Hermione bir tanesini saklamış. Ne desem bilemiyorum.
Zaman döndürücülerin gerçekliği değiştirmediğini, yeni evrenler yaratmadığını da Rowling açıklamıştı. Ama bu kitapta Harry’nin öldüğü farklı gerçekliklere falan gidiyoruz. :d
Ayrıca Voldemort ve Bellatrix’in ÇOCUĞU OLMASI SAÇMALIĞI? Rowling Voldemort’u tam anlamıyla aseksüel olarak tanımlıyor ama savaşın ortasında Bella ile çocuk yapabilmiş keodleöwö??
Tam anlamı ile fiyasko.“İnceleme; Türkçe ve Azerbaycan Türkçesiyle”.Alıntı
Salam Əziz Oxucular!
Bu dəfə oxuduğum “Xarizmanın Gücü” kitabı haqqında həm Azərbaycan türkcəsində, həm də Türkçe rəyimi hazırladım ki, bütün oxucu kütləsinə xitab etsin.
Bu kitabı oxumaq çox asandır – cəmi 56 səhifədən ibarətdir. Amma səhifə sayı sizi aldatmasın, çünki içində insan münasibətlərində ən vacib məqamlar toplanıb. Sadə, anlaşılan və axıcı bir dillə yazıldığı üçün tez oxunur və istədiyiniz vaxt yenidən baxıb təkrar edə bilərsiniz.
Kitabda deyildiyi kimi: “Uğurlarınızın tam 85%-i insanlarla effektiv ünsiyyətinizdən asılıdır.” Bu fikir kitabın mahiyyətini tam ifadə edir və niyə oxumağa dəyər olduğunu göstərir.
Oxuyarkən ən çox diqqətimi çəkən hissələrdən biri isə bu oldu:
“Həm şəxsi və həm də işgüzar həyatda yaxşı münasibətlər bir sıra amillər üzərində qurulur, lakin bu amillərin ən vacibi diqqətlə qulaq asmaq bacarığıdır.”
Bu fikirdən görürük ki, insanlar sadəcə danışmaq yox, dinlənilməyə ehtiyac duyurlar. Qarşı tərəfi həqiqətən dinləmək, münasibətləri daha güclü edən əsas faktordur.
İnsanlarla münasibətinizi yaxşılaşdırmaq və ünsiyyət bacarıqlarınızı inkişaf etdirmək istəyirsinizsə, bu kitab mükəmməl başlanğıc ola bilər. Xüsusilə şəxsi inkişaf kitablarına yeni başlayanlar üçün ideal seçimdir.
Kitab qısa olsa da, faydalı məlumatlarla doludur. Yalnız, bir az daha həcimli olsaydı, daha yaxşı olardı. Amma bu formada da kifayət qədər dəyərli və oxumağa dəyərdir.
Əgər daha geniş və dərin bilik əldə etmək istəsəniz, Dale Karneginin “Dostları Necə Qazanmalı” kitabını da tövsiyə edirəm.
Karizmanın Gücü – Kısa, Ama Etkili Bir Kitap!
Bu kitabı okumak çok kolay – sadece 56 sayfa! Ama sayfa sayısına aldanmayın, çünkü içinde insan ilişkilerinde en önemli noktalar yer alıyor. Basit, anlaşılır ve akıcı dili sayesinde hızlıca okunabiliyor ve istediğiniz zaman
Reklam
Reklam