Ya gözlerim diğer duyularıma bir oyun oynuyor ya da bütün duyularım gözlerime. Seni hâlâ görüyorum, her tarafın kana bulanmış, biraz önce öyle degildi, bu nasil bir şey öyle? Bu mutlaka kanlı tasarım yüzünden gözümde canlanan bir kanıt olmalı.
Hep aynı şey. Bazen bir ümit kıvılcımı patlıyor bazen derin bir ümitsizliğe kapılıyordu. Ağrılar ve can sıkıntısı arasında değişmeyen, aynı kalan bir dünya. Yalnızlıktan çıldıracak gibi oluyor, birilerini çağırmak istiyor fakat başkalarının yanında daha da kötü olacağını biliyor.
İçimden bir ses diyor ki kaptan: Güvenebilirim sana. Her ne kadar bütün pislikler süslenip geziyorsa da bu dünyada için dışın birmiş gibi geliyor bana. Güveneceğim sana...