Hayat hepimizin kolayca kavrayamayacağı kadar karışık ve tuhaf değerlerle doludur. Eğer bu karışıklık ve tuhaflık bizi yorar ve anlama uğraşından vazgeçirirse renksiz, tekdüze bir hayatın içinde kalabalıklarla birlikte olağan bir akışa kapılıp gideriz. Yaşadığımız hayata yabancılaşır, kendimizi anlamsız ve değersiz hissettiğimiz bir hayatın içinde yorgun ve yılgın buluruz. Ama eğer bu karışıklık ve tuhaflık gözümüzü baştan yıldırmaz da merakın ve bilginin peşine takılıp sorularla zenginleştirdiğimiz bir hayatı hedeflersek, o soruların bizi sokacağı yollar hem dünyamızı renklendirir hem de yaşam hevesimizi artırır.
Reklam
“Hem unutma, Avcı acımasızca senin kalbini çalarken etraf günlük güneşlikti. İyinin ya da kötünün, ortamın ışığı ile ilgisi yoktur. Karşındakinin içinin ışığı ya da karanlığı ile ilgisi vardır. Karanlıkta da aydınlıkta olan ne varsa o vardır.”
Kuşlara ve ağaçlara yabancılaşan bir dünyada yaşayan insan hızla kendisine de yabancılaşır. O yüzden, kendi gelecekleri hakkındaki kararları, gölgeleri birbirlerinin üzerine düşen sıkışık evlerle dolu ağaçsız, çorak yerlerde, yağmurlardan kaçarak ve fırtınalardan korkarak alan insanlarla; kendi gelecekleri hakkındaki kararları ormanlarda, nehir ve deniz kenarlarında, gökyüzünü görerek ve toprağın kokusunu duyarak, güneşin, ayın ve yıldızların doğup batışını izleyip rüzgârları adlarıyla tanıyarak alan insanlar arasında dünyalar kadar fark vardır.
Mantıklı olmak uğruna hayatını kaybedebilirdi insan. Ama yaşadığı, sahip çıktığı bir hayatı kaybederdi. Yok, “Ben korkak olacağım,” derse, hayatını belki korurdu. Ama o zaman da koruduğu, gönlünce yaşamadığı, sahibi değil kölesi olduğu bir hayat olurdu.
“Beynin yerinde. O her şeye yeter. Hem kalpsiz de değilsin. Senin bir kalbin var. Daha doğrusu vardı. Ama çalındı. O yüzden kimse sana kalpsiz diyemez. Kalbi çalınmış diyebilirler.”
Soruların hiçbir zaman tek cevabı olmaz. O yüzden bir soruyu kime sorduğunuz çok önemlidir.
Reklam