gözlerin gözlerime değince
felaketim olurdu ağlardım
beni sevmiyordun bilirdim
bir sevdiğin vardı duyardım
çöp gibi bir oğlan ipince
hayırsızın biriydi fikrimce
ne vakit karşımda görsem
öldüreceğimden korkardım
felaketim olurdu ağlardım
ne vakit maçka\'dan geçsem
limanda hep gemiler olurdu
ağaçlar kuş gibi gülerdi
bir rüzgar aklımı alırdı
sessizce bir cigara yakardın
parmaklarımın ucunu yakardın
kirpiklerini eğerdin bakardın
üşürdüm içim ürperirdi
felaketim olurdu ağlardım
akşamlar bir roman gibi biterdi
jezabel kan içinde yatardı
limandan bir gemi giderdi
sen kalkıp ona giderdin
benzin mum gibi giderdin
sabaha kadar kalırdın
hayırsızın biriydi fikrimce
güldü mü cenazeye benzerdi
hele seni kollarına aldı mı
felaketim olurdu ağlardım...
etrafımda
hiç arkadaşımın
olmadığı zamanlarda
sevgili kitaplarıma dalardım
ve
kendime
12 punto times new roman fontla
bazı arkadaşlar
yontardım
—ve bu çoğu zaman yeterliydi
sessizce öptü beni.
"siz aşık olmuşsunuz, carmilla, buna eminim, şu anda bir gönül meselesi mevzubahis."
"hiç kimseye aşık olmadım," diye fısıldadı, "ve sizin haricinizde kimseye de olmayacağım."