Üşürken içimi sevgi ısıtmadı benim, hep çay ya da kahve içtim. Büyüdüm, büyüdüm... Büyürken sıcak şeylerle ısınamadığım kışlar geçirdim. Odamın kapısı bir gece yarısı çocuk masallarına hiç açılmadı. Bu yüzdendir belki de, yatağımın altındaki canavarlar her gece kafamda cirit atardı. Anneme söyledim, babama da...
Susmayı böyle öğrendim: Saat sekizde, yemek masasında.
Herkes kapıyı çarpıp gitmek istedi. Bir gece uyumak ama sabahında uyanmamak, denize atlamak ama yüzeye çıkmamak, gazı açmak ve üstünü örtüp gözlerini son kez kapatmak... Herkes, hayatında bir kez olsun, çantasını toplayıp çekip gitmek istedi, ama kimsenin cesareti yok; çünkü bir kez mutluluğu tadarsan, bunun geri dönüşü olmadığını bilirsin. Bu yüzden herkes kalıyor; çünkü herkes daha fazlasını istiyor.