10/10
2026 5. kitabı
Hayatımda ilk defa bir kitabı okurken ağladım. Kitabın ilk sayfalarından itibaren beni etkileyen yerlerde durup notlar alarak ilerledim. Notlarıma dönüp baktığımda görüyorum ki, ilk sayfadan itibaren beni duygulandıran birçok sayfa olmuş. Charlie’nin azmi ve hevesi, ameliyata girerken uğurlu eşyalarını yanında götürmesi, o çocuksu masumluğu hatta engelliler okulu lafı bile duygulanmama yetti. Zihinsel engelli bir karakteri ve bu karakterin yaşadığı o gelişimi yazan yazarı da böyle bir kitabı çeviren çevirmeni de ayrı ayrı tebrik ediyorum.
Charlie’nin annesinin tutumu, okurken nefesimi kesen cinsten bir kötülüktü. Norma çocuktu, annesinden de etkileniyordu ama annelerinin; Norma’nın “normal” olduğunu fark ettiği an sorunun kendinden kaynaklı olmadığını, sorunun sadece Charlie olduğunu düşünüp onu gözden çıkarışının hiçbir açıklaması yok. Zihinsel engelli bir birey yaptıklarının mesuliyetini alabilecek düzeyde değildir. Sırf zihinsel engelli diye dalga geçen fırındakilere ve ameliyatı yöneten ekibe ayrı ayrı öfkelendim. Özellikle Profesör Nemur’un, Charlie’yi bir birey olarak görmediğini belirtmesi ve özünde tüm ekibin onu sadece deney faresi gibi görmeleri içler acısıydı. Ama bu okuduklarımız ne kadar yaralayıcı olsa da gerçek hayatta zihinsel engelli bireylerin sıkça yaşadığı durumlar. İnsanlar engelli birinin bir kalbi, düşünceleri, duyguları daha doğrusu bir insan olduğunu o kadar çok yok sayıyorlar ki; bu kitabın her aşamasının bu kadar gerçekçi olması da yazarın nasıl olur da bunları bu denli gözlem ve analiz edip kaleme almış diye hayret etmekten alıkoyamadı. Özellikle de yakın çevresinde zihinsel engelli bir birey yoksa, bu daha da hayran olunası bir gözlem ve empati yeteneği.
Charlie’nin o sondaki çöküş anını okumak benim için o kadar zorlayıcıydı ki bir
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
10/10
2026 4. kitabı
Peygamberimizin sünnetlerini;günlük hayattaki davranışlarının demir başı haline getirmiş bir adamın, yaşamındaki bir gününü konu edinmiş harika bir kitap. Kitabın kahramanı Ahmet, yazarımız Jenny Molendy Divleli’nin Suriye’de tanıştığı bir esnaftan esinlenilmiş. Çocuk kitabı olmasına rağmen yetişkinlere bile çok şey katacak, sayfa sayfa romanı yazılsa okuyup sıkılmayacağım bir öykü. Çizimleri, diğer çocuk kitaplarında gördüğümden biraz farklı. Çizim tarzı hem hafif karanlık animasyon filmlerindeki çizim tarzına hem de sulu boya eserlerine benzer ancak çocuk kitabına da çok güzel uyarlamış çizerimiz Şeyma Akman. İnsan yüzlerini az detaylı tutup da etraftaki geri kalan her şeyi daha gerçekçi bir şekilde çizmesi ise tam bir değerler eğitimi kitabına yakışır şekilde olmuş.
“Acaba duyguların insan davranışları üzerinde bu kadar etkili olmasının asıl nedeni bu olabilir miydi? Belki de duygular, organik beyinler tarafından üretilen fizyolojik bir durumdan ziyade ruhun bizzat kendisine ait bir bileşendi.”
Sayfa 158
“Beynimdeki en güzel duyguyu keşfedip yerinden çıkarmış ve adeta avuçlarının arasına bırakmıştı.”
Sayfa 41
7/10
2026 3. kitabı
Kitap kulübü ile okumaya başladığım Leziz Kadavralar; sınırlarımı zorlayan, okurken rahatsız edip iğrendiren bir kitap olsa da bir sonraki sayfada ne olduğunu merak ettirecek bir ustalıkla kaleme alındığı için okuyup bitirdim. Okuma sürecinde, kitabı pek çok kez yarım bırakmak istedim. Yarıladığım ve artık daha fazla rahatsız edici unsur yazılamaz dediğim anda, avcıların yemek sofrası bölümü ile karşılaştım ve o an gerçekten kitabı okumayı bırakmıştım ama Jazmin için devam ettim. Çünkü onun, bir şekilde o evreni değiştireceğine dair umudum vardı. En azından direnecekti ve Marcos da, öncesinde Jazmin’e yaptığı iğrençliğe rağmen anne ve babasının hatırına savaşacaktı. Fakat Marcos, sürekli eleştirdiği o kız kardeşinden çok daha kötü ve acımasız biri. Kız kardeşi en azından bir şeyleri bilmediği, ne denilirse onu yaptığı için bir şeyler yapıyor ama Marcos her şeyi bildiği, karşı olduğu, geri kalanları kınadığı halde herkesten çok daha iğrenç ve kötü.
Kitabı okurken, “tam anlamıyla bir erkeğin bakış açısıyla yazılmış bir kitap” olduğuna dair kesin bir düşüncem vardı. Fakat o son sahne; yalnızca bir kadının kaleminden çıkacak kadar ince düşünülmüş, kadın ve erkeği analiz ederken hassas bir gözlemle kaleme alınmış ve ilmek ilmek zekice kurgulanmış olduğunu çarpıcı bir şekilde gösterdi.
Kitabı sevip sevmeme konusunda emin değilim. Etkileyici ve düşündürücü bir kitap ama herkesin okuyabileceği bir kitap değil.
Kitapta yazılanlar; alelade bir korku distopyasından ziyade, daha derin meseleleri anlatan ve insanı her okuyuşunda farklı bir gerçeklikle yüzleştirme potansiyeline sahipti. Ben bu yönünden dolayı Hayvan Çiftliği ile Leziz Kadavralar arasında bağ kurdum. Fakat Leziz Kadavralar, Hayvan Çiftliği gibi tekrar tekrar okumayı kaldırabileceğim bir kitap değil.
