Əvvəl inandığım nə vardısa, hamısı mənasızlaşdı, hətta necəsə səfeh təsir bağışladı. Allah və qalan nə varsa, hamısı: əbədi həyat, göylər, cəhənnəm – hər şey. Hamısı yox oldu. Hər hansı bir düşüncə və sualsız, sadəcə özü yox olub getdi. Uşaqkən pərilərə inamını hiss edilmədən itirdiyin kimi. Mən sadəcə daha bacarmadım.
İbranice İncil’e göre, hepsi Âdem ve Havva’yla başlıyor. Yasak meyveyi yedikten sonra suçlama oyununa başlıyorlar. Âdem önce Havva’yı suçlayarak başlıyor. Sonra da Havva’yı yarattığı için Tanrı’yı suçluyor. Havva ise İblis’i suçluyor. Çocuklarından birisinin diğerini kıskançlıktan öldürmesine şaşırmamak lazım, bu öfke ve diğer davranışların meyvesi tam da ağacın dibine düşer. Bu hikâyeyle ilgili neye inanıyor olursanız olun, tek bir şey gerçek: En baştan beri başkalarını suçluyoruz.