Zahra

Zahra
@rozelg
Beni kitaplarımla gömün, benimle toprağın altında çürüyebilecek sadece onlar.
Paragraf çözerken okuduğun bir kitap alıntısına rastlamak
Paragraf çözmek bilgi değil pratik işi ama o metin senin daha önceden okuduğun metinse...Muazzam bir ferahlık veriyor insana. Yanlış yapma ihtimalin yok o soruyu.
Reklam
Bencil;doğmuş,solmuş,yitmiş,ölmüş,dirilmiş
...Yalnızdım, hayatımdan çıksa üzüleceğim kimse yoktu. Bundan gurur duyan bir kişiliğim doğmuş ve her geçen gün daha da acımasızlaşıyordu. Artık kendi kendime dayak attığım oluyordu, artık beni aşağlayan yine kendimdi. Beni belirli bir kalıba sokmaya çalışan bu kişiliğim sürekli beni cezalandırmaya çalışıyordu. O an işte kanunları çiğnemek isteyen, cezalardan sıyrılan kurnaz kişiliğim çıkıyordu ortaya. Tembel ve umursamazdı biraz kendileri. Gerçek beni unuttum. Hepsi ben miydi yoksa hiçbirinin bana aidatı yok muydu aslında? İşte bu sorularda da zihnimi sıfırlayan kişiliğim geliyor. Tek bir ifade: "Herneyse, günü kurtarmalı" ... Bugünler birikip yarını oluşturuyorsa benim geleceğim hiç sağlam değildi. Ben geçmişimi öyle bir siliyordum ki bazı zamanlarda ismimi bile unutur oluyordum. Odanın köşesinde kendimi çökmüş halde ağlarken bulmam yahut gün boyu kelime bile çıkartamaz olduğum çoktu. İşte tüm bu değişik kişilere maruz kalan delirmiş kişiliğim arada patlak veriyordu. Bazen dakikalarca kahkaha atıyor sonrasında ise ağlamaya başlıyordum. Sonra hiçbir şey olmamış gibi başka bir kişiliğe geçiyordum. Yaramaz bir çocuk gibi arada kendini hatırlatıp geri kavuğuna giriyordu. En çok yorulan o idi. Belki de gerçekten yaramaz bir çocuktu. Büyüyemeden öldürülmüş bir çocuk...
Psikoloji
OKUDUĞUM İLK KİTAP
Gülümseyen Öyküler
Gülümseyen Öyküler
İzninizle size bu kitabın benim için değerini aktarmak isterim. İlkokuldaydım, tabii ben o zamanlar okumayı çabucak öğrenmiş lakin kitaplardan kaçan bir çocuktum. Evde dünya klasikleri, şu herkesin evine girmiş sabah gazetesinin serisi olan klasikler, vardı. Arada ordaki eserlere göz atıp cümleler okusam da bir kitaba asla tam olarak başlamak istemezdim. Beni asla çekmezlerdi. Çok iyi hatırlıyorum, annemin bana aldığı ilk kitaptı bu. Yıllarca bu kitabı elimden düşürmemişimdir. Sanırım bi 5-6 yıl komidinin üstünde durur ve okurdum beni gülümsetsin diye. Öyle de olurdu hep, evin içerideki o kargaşadan hep alıp götürmüştü beni. Sonra aramızı ne açtı net emin değilim, belki yeni kitaplardır. Kitabın yazarı ile alakalı bir fikrim asla yok. Beni ben yapan bu temeli asla tam olarak araştırmadım, gerek de duymadım. Açıkçası hâlâ araştırmaktan korkuyorum, çocukluğumun fikir yapısını oluşturan bu kitabın büyüsünü bozmaktan çok korkuyorum. -Şekeri bırakmasını söylemem için ilk önce benim şekeri bırakmam lazım- Bir şey hakkında şikayet etmeden önce ilk ben o şeyi yapmıyor olmam lazımdı. Yıllardır aklıma kazınan bu motto işte bu kitaptan geliyordu. Bir nostalji olsun diye yeniden okumaya, yaklaşık 6-7 yıl sonra tekrar gün yüzüne çıkarmaya korkuyorum. Çocukluğumu gülümseten bu hikayeleri anılarımın köşesinde, o çocuk halimin hatırladıkları ile anımsamak istiyorum. Teşekkürler anne.
Kitaplarım ve Ben
Şokkoş
İhtiyacım yok sahte samimiyetinize Beni anlamayacaksınız hiçbir zaman Kaçınız beni tanıyor ki Yanınızdan gittikten sonra hatırlamıyorsunuz bile Umrunuzda olmak da istemiyorum artık zaten Ne sevgili ne bir tane dost Yarın şuracıkta öleceğimi biliyorum Ve o yarını kendi ellerimle getireceğimi de Pişman edeceğim sizi Diz boyu bağım bağım bağlamak Üç gün bile olsa acıtmak Cenazeme bile gelmeyeceksiniz, biliyorum Aslında her şeyin farkındayım Ve bugünlerin yarını olmamasını diliyorum
Şiir
Duymamıştın bile, arkandan atılan çığlıkları Bir kargaşa oluştu senden sonra Ne senin dönüşün değiştirebilir Ne de senin gidişin yaratmıştır zaten bunları Bir etkin kalmayacak kadar muaf kalmışsın buralardan Bu şehir seni kusmuş Sürükleniyorsun otoban kenarında Ansızın göğe yükselttiğinde çehreni Uçuşan kuşlarla bakışacaksın Yönlerinizin zıtlığını anlamazsın büyük ihtimalle Biraz daha yürü Kaybolmuşsundur artık, geri dönemeyeceğin kadar ilerlemişsindir Şafak çoktan söndü Senin ruhun çoktan öldü
Şiir
Reklam
Reklam