Bu ülkede hâlâ “eğitim” ile “öğretim” arasındaki farkın anlaşılmaması, yaşadığımız acı olayların en temel sebeplerinden biridir.
Okullarda verilen şeyin adı çoğunlukla öğretimdir. Yani bilgi
Çocuğun karakter ve ahlakı ailede oluşmaya başlar ve ancak anne ve babanın tutumlarıyla şekillenir. Sokakta, parkta, okulda vs. karşılaştığı hiçbir olay çocuğun ailedeki eğitimi kadar etkili değildir. Okullarda orada burada istendiği kadar ahlak dersi verilsin boşuna. Asıl sorunun sistemde falan olduğunu düşünmüyorum. Sorun tamamen YANLIŞ YETİŞTİRİLME TARZI YA DA HİÇ YETİŞTİRİLMEME. Ebeveynler çocuk yetiştirmeyi o çocuğu dünyaya getirip sadece maddi ihtiyaçlarını karşılayıp sokağa salmak olarak gördüğü müddetçe hiçbir şey değişecek değil.
Ancak günümüzde giderek artan sayıda insan, dostluk ilişkilerine bile yalnızca kendi ihtiyaçları açısından bakma eğiliminde artık. Narsizm Kültürü adlı kitabında C. Lasch şöyle yazmıştı: “ Duygusal olarak sığ, yakın ilişkilerden korkan sahte bir içgörüye sahip, cinselliğin karmaşasına düşkün, yaşlılık ve ölüm korkularıyla dolu yeni narsistler geleceğe olan ilgilerini yitirmişlerdir.”