Çıktığından beri merak ettiğim bir kitaptı. Arka kapak yazısı yüzünden de beklentim sandığımdan fazlaydı sanırım, okurken fark ettim ben de. Konusunu sevdim, zaten kitabın başlangıcı oldukça klişe. Zorunlu bir araya geliş ve aslında daha öncesinden seven bir karakter var. Ama işlenişi biraz tuhaf buldum.
Biraz spoi vererek anlatacağım, ona göre okuyun lütfen.
Kitap Ali Hazelwood kitaplarıyla Helen Hoang kitaplarının karışımı gibi olmuş bence. Byron, Winnie'ye yıllardır aşık ki bu daha ilk sahneden belliydi diye düşünüyorum ve Winnie de tam tersi, Byron'un kendisini küçük gördüğünü sanıyor ve ondan hoşlanmıyor. Gerçi her ne kadar hoşlanmadığını söylese ve farkında olmasa da ilk sahneden belliydi zaten ona karşı çekim hissettiği.
Çeviriden dolayı mı yoksa konuşmaları fazla kafa karıştırıcı olduğu için mi bilmiyorum, bazı diyalogları anlamakta zorlandım. Sürekli birbirlerini anlamaya çalışmaları hem güzel hem de yorucuydu bence. Byron'un hastalığı olması ve bunu Winnie imada bulunana kadar anlamaması biraz garip geldi bana açıkçası. Yani kendi sorunlarının farkında ama hiç de bir gideyim, doktora görüneyim, dememiş. Para içinde yüzmesine rağmen hem de.
Bir romantik kitaba göre sayfa sayısı çoktu. Okurken hiç sıkılmadım ama bu kadar uzun olmasına gerek var mıydı, bilmiyorum. Winnie ve Byron'un sürekli kafa karıştırıcı bir şekilde tartışmalarını okuyup durduk. Birbirlerine açık olmadıkları için de hep kendi içlerinde düşüncelere dalıp, her nasılsa birbirleri hakkında sürekli doğru noktaya parmak basmaları da biraz tuhaftı açıkçası.
Severek okudum, özellikle kadınların mühendislik alanlarında çektikleri sıkıntılara farkındalık kazandırdığını düşünüyorum. Byron ve Winnie'ye bayıldığımı söyleyemesem de ikisini de kendimce sevdim. Ama yine de kitabın çok daha iyi
Reklam
"Seni seviyorum. Bu yüzden bir aptalım. Benim gibi sevenler aptaldır. Ama hazır ve istekliysen, senin hak ettiğin kişi olmayı öğrenirim. Tüm glutensiz yemekleri yapmayı öğrenirim ve başkalarının çiğnerken, yutarken, konuşurken ya da nefes alırken çıkardığı seslerden nefret etmemeyi başarırım."
An itibariyle Katherine Center'ın en sevdiğim kitabı...
Yazarın Türkçeye çevrilmiş bütün kitaplarını okumuş biri olarak artık favorimin bu kitap olduğunu rahatça söyleyebilirim. Diğer kitaplarını okumuşsanız yazarın romantik komediyle birlikte daha çok hayat dersi vermeyi amaçladığını ve her kitabının mutlaka bir yerinde hüznün dibini bulacağınızı bilirsiniz. Bu kitap da kesinlikle öyleydi. Benim için diğerlerinden farkı, ana karakterlerden ziyade kitabı daha fazla sevmiş olmamdı. Emma'ya bayıldım ama Charlie için duygularım bu kadar şiddetli değil. Onları birlikte okumayı sevdim mi evet ama bilemiyorum, Charlie de benim için eksik olan şeyler vardı. Çok zengin olmasına rağmen malum sebepler sonrası kendisine asla bakmaması, bakacak birini bulmaması, evinde doğru düzgün yiyecek bile olmaması ve bunu umursamaması... Emma'yla ilk tanıştığı zaman aklından geçenleri -ki cidden hiç ama hiç hoş şeyler değildi- filtrelemeden konuşması, bunda bir sakınca görmemesi ve utanmaması... Sonradan benim gözümde çok daha iyi biri oldu ve onu da sevdim gerçi. Ama sonra klasik romantik klişelerinden biri gerçekleşerek Emma'yı koruduğunu düşünerek ondan uzaklaştı vs. derken yine bir soru işareti bıraktı bende.
Yani Emma-Charlie üzerine puanlama yapsaydım kitap en fazla 7-8 bandında olurdu benim için ama Emma'nın ailesi, yaşadıkları, yaşadıkları trajedi karşısında duruşları beni çok etkiledi. Kendim de bir abla olduğum için sanırım Emma'nın, kız kardeşine karşı olan tutumunu, ailesinin tüm sorumluluğunu üstlenmesini ve kendine aslında birçok konuda haksızlık edişini hiç yadırgamadım veya sorgulamadım. Onu anladım çünkü. Aile bağları beni kitapta en çok etkileyen şeydi ve ağlamadan duramadım. Katherine Center yine bir şekilde kalbime dokunmayı başardı.
Kitabı çok sevdim ve bu türü sevenlere tavsiye ederim.
Reklam