Ruby’nin yanına sokulup, özür dilercesine gülümsedim. “Amy kitaplardan pek hoşlanmıyor.”
Ruby yüzünde ciddi bir ifadeyle kitabı yeniden açtı. “Zamanla sevecektir,” dedi. “Sevmek zorunda. Kitapsız bir hayatın amacı nedir ki?”
Ruby bir gönderi paylaştı!
Ruby:
Herhangi biri olmak istemiyorum. Herhangi biri olarak yaşayıp ölmek istemiyorum. Benim bir sihrim var, biliyorum. Solup gitsin istemiyorum. Çünkü bir elmasım. Ne tuhaf, ismimin aksine sönük ruhum. Sökük ya da. İpin ucu kaçmış ruhumdan. Çeksin biri istiyorum.”
Bu hayat hep böyle midir? Her kalbin duvarları içeriden mi incinir?”
“Bu çok hoşuma giderdi,” dedi Adrian.
Nova güldü. “Benim de.”
“Öhö-öhöm,” diye araya girdi Oscar.Nova irkildi. Arkasını dönüp baktığında Oscar, Ruby ve Danna’yı merdivenlerin başında dikilirken buldu. Oscar bir parmağıyla Nova ve Adrian’ı işaret ediyordu.
“Özel bir şey mi konuşuyordunuz? Öyle gibi görünüyor da.”
“Köprünün altında yalnız kalma çabaları mı?” dedi Danna alaycı bir şekilde gülerek. “Özel konuştukları belli.”
“Onlara biraz müsaade edelim.” Ruby, Oscar ile Danna’yı kollarının altına alarak geriye döndürdü.
“Çok komiksiniz,” dedi Adrian, arkalarından koşturarak. “Öylesine konuşuyorduk.”
“Hiç de öyle görünmüyordu...” diyecek oldu Oscar ama sonra sustu. “Aslında, tam da öyle görünüyordu.”
“Bana bir iki yardımcı lazım olabilir. Sence kardeşlerin bu işle ilgilenirler mi?”
“Ne için? Sana yemek taşımak için mi?” diye sordu Ruby.
“Diğer mühim yardımcılık işlerinin yanında bunu da yapabilirler tabii. Böylece benim de genç kızları kurtarmak için daha fazla zamanım olur.”