Evelyn Hugo’nun Yedi Kocası
Evelyn’in yedi evliliği aslında yedi farklı “hayatta kalma stratejisi”dir.
Gerçek aşkı bir erkekte değil, Celia’da bulur — ama toplum buna izin vermez. Evelyn’in tüm evlilikleri, aslında Celia’yı korumak, Celia’yla birlikte olabilmek veya onu kaybetmenin acısıyla baş etmek için yaptığı seçimlerdir.
Kocalarından biri Harry Cameron ise hayatının en güçlü dostluğu, en güvenli limanı olur.
Monique ile bağlantısı ise romanın sonundaki en büyük şok anıdır. Şimdi her koca hakkında ufak bir konuşup sonra asıl aşk hikayesini anlatacağım. Spoiler içerir ona göre devam edin.
1. Koca: Ernie Diaz
(Kaçış & İlk Adım)
Evelyn daha 14 yaşındayken Kübalı bir göçmendir; annesi ölmüş, babasıyla arası kötüdür. Hollywood’a kaçabilmek için mahalledeki iyi kalpli, yaşça büyük komşu çocuğu Ernie Diaz ile evlenir.
Bu evlilik tamamen bir “kurtuluş bileti”dir, Los Angeles’a vardığında şöhret kazanmaya başladığında, Ernie’yi hızla geride bırakır; ilişkileri hiç romantik değildir.
2. Koca: Don Adler
(Şöhret, Şiddet & İmaj Evliliği)
Evelyn artık Hollywood’da yükselen bir yıldızdır.
Don Adler ise popüler bir aktör; birlikte “mükemmel çift” algısı yaratırlar ve İmaj açısından ikisi için de mükemmel bir birliktelik gibi görünür. Evelyn Don’a gerçekten aşık olur ve ikisi evlenir. Ancak Don zamanla kıskanç, şiddet uygulayan, alkol sorunları olan birine dönüşür. Küçük kadınlar filminin galasından sonra Don’u aldatırken yakalar, Don bişeyleri açıklamak için Evelyn’in peşinden koşar ama çok da hevesli değildir nitekimde daha sonra Evelyn’e boşanma davası açar ve Evelyn Hollywood’dan dışlanır.
3. Koca: Mick Riva
(Skandal & Manipülasyon)
Mick, çapkınlığıyla ünlü bir şarkıcıdır ve Evelyn’e hayrandır. Evelyn, Celia ile giden ilişkisinin anlaşılmaya başlandığını düşündüğü için Mick Riva’yı manipüle edip
●Karanlık Zihinler'in üçüncü kitabı Ateş Çemberi an itibariyle bitmiş bulunmakta ve ben bir boşlukta hissediyorum kendimi.
.
●Sürekli bir kaçma kovalamacanın hakim olduğu ilk iki kitabı gibi burada da hiç hız kaybetmeyen bir mücadele var. Kitap nerede başladı, nasıl bitti hiç anlamadım. Okuduğum diğer distopyalar kısmen sonuca bağlansa da çoğunlukla belirsizlikle biterken, bunun mutlu hatta o çok sevdiğim karakterler için umutlu bitmesini sevdim.
.
.
●Sona yaklaşırken tahmin edemediğim Kırmızı'nın ölümüne çok şaşırdım. Ruby'in hiç vazgeçmediği mücadelesi, Zu'nun yaptığı sürpriz ve her ne kadar sinir olarak okuduğum beni en çok şaşırtan karakter kaçak çocuk olsa da başına gelenler hafızama kazındı... Ben keyifle okudum, distopya sevenlere de tavsiye ederim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
●Karanlık Zihinler'in ikinci kitabı Buz Kapanı'nda beklentim yüksekti ve umduğumu buldum diyebilirim.
.
●İlk kitapta Ruby, son çıkış olarak sakladığı takip cihazı sayesinde John Alban'ın kurduğu ve adına Çocuk Birliği dediği organizasyona çağrı göndermek zorunda kalmıştı. Rengi en tehlikelilerden turuncu olan Ruby bu sefer birlikten kaçmak yerine asıl büyük amacına odaklanıyor. Bu hastalığın sebep ve çözümünü bulup tüm çocukları kamplardan kurtarmak... .
.
●Fedakarlık mı yoksa bencillik mi ? Hangi açıdan bakıldığına göre değişen Ruby 'in kararları neticesinde ayrı düştükleri Liam ve Chubs'la tekrar bir araya geliyorlar. Yeni karakterlerimiz Jude ve Vida'yı da sevdim. Beni asıl şaşırtan Cole oldu derken, kitabın sonunda kaçak çocuk Clancy 'yok artık' dedirtti.
.
●İlkinden daha heyecanlıydı, daha fazla aksiyona yer verilmiş. Kimi karakterlere yapılanlara oh olsun bile dedim. Özellikle Clancy tekrar dahil olduktan sonra soluksuz okudum. Onun yok etmeye çalıştığı araştırmanın Ruby tarafından kurtarılması da süpriz oldu.
Aynı heyecanı üçüncü kitapta bulabilir miyim endişesi var şimdi. Keyifli okumalar...
●Uzun bir aradan sonra okuduğum ilk distopya #parodiyayınları 'ndan geldi.
.
●İAAN İdiyopatik Adolesan Akut Nörodejenerasyon denilen, hızla yayılan bir virüs... Bu virüsün tedavi edilme yolları, rehabilitasyon kampları, oluşum sebebi diyerek hayatta kalan, zorla toplanan ya da aileleri tarafından teslim edilen küçük çocukların hikayesi... .
.
●Bu virüs sadece belirli yaş grubundan çocukların beynini etkiliyor. Kimi ölürken, hayatta kalanlar ise asla eskisi gibi olamıyor. Ruby o çocuklardan sadece biri. Thurmond'daki bir rehabilitasyon kampından hemen önce, kendi ailesine karşı bilmeden özel gücünü kullanmasıyla başlıyor hikayesi. Kendi dışında bir çok çocuğun da aynı şekilde bu ve buna benzer değişik kamplarda tutulduğunu öğreniyor. Öğrendiği bir başka şeyse asla kimseye güvenmemesi gerektiği. Kampta bulunanların hiç biri normal çocuk değil, onların kendilerine özel renkleri var... Maviler, Yeşiller, Turuncular, Sarılar, Kırmızılar... Ne renk olurlarsa olsunlar hepsinin zihinleri karanlık... Sizce en tehlikeli renk hangisi? .
.
● Thurmond'daki rehabilitasyon kampından kendilerine Çocuk Birliği diyen bir grupla ayrılıyor Ruby. Özel yeteneği sayesinde tehlikeyi görerek onlardan da kaçıyor ve yolu Liam, Zu, Chrubs ile kesişiyor. Bence kitapta buradan sonra başlıyor zaten.
.
.
●Yaşamak için kaçmak, saklanmak, öldürmek zorunda kalanları heyecanla okudum. Çocukların insanlar üzerinde yeteneklerini kullandıkları bazı yerleri özellikle beğendim. İkinci kitabında beklentim daha yüksek. Keyifli okumalar...
ilk kitabı meraktan okumuştum bunada başlama sebebim kirayı merak etmemdi ama olay sadece bir gezene düşüp sks yapıp durmaları insan biraz çevreyi falan egzotik tutar yaa n3bileyim karakterleri daha donanımlı olsaymış keşke, çöl gibi bir gezen kendileri birkaç hayvan türleri dışında yaşamin monoton olduğu herkezin sıkıntıdan birbirine sardığı bir ortam yaaaa
Ada’nın Kızı’nda Anne’in üniversiteye adım atışını okurken, onun heyecanını, kaygısını ve merakını bizzat hissettim. Green Gables’dan ayrılıp Redmond College’a gidişi, yeni bir hayata başlaması, kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmesi gerçekten etkileyiciydi. Üniversite yıllarında karşılaştığı yeni arkadaşlıklar, oda arkadaşları Philippa ve Priscilla, sosyal çevresini genişleten Stella ve duygusal karmaşasında yer tutan Roy gibi karakterlerle ilişkileri, onun olgunlaşma sürecini çok canlı gösteriyor. Tabii Gilbert’i de unutmak mümkün değil; Anne’in ona karşı hisleri ve arkadaşlıkla aşk arasındaki ince çizgi, okurken beni hem heyecanlandırdı hem de gülümsetti.
Anne’in hayalperest bakışı, üniversitedeki deneyimleriyle şekillenirken, ben de kendi yaşamımda yeni başlangıçlar ve sorumluluklarla yüzleştiğim anları hatırladım. Kitap boyunca onun dostlukları, aşkı, kasabadan uzaklaşması ve kendi kimliğini keşfetme süreci beni hem düşündürdü hem de içimi ısıttı. Özellikle Ruby ve Diana gibi eski arkadaşlarının hayatındaki değişimleri görmesi, geçmişle bağ kurarken geleceğe adım atmanın önemini bana hatırlattı.
Okurken Anne’in hayal gücüyle gerçek hayatın dengesi arasında kurduğu köprüyi hissettim. Üniversite sadece dersler ve sınavlar değil; büyüme, kaygılarla baş etme, kendini ve başkalarını tanıma süreciymiş. Ada’nın Kızı, bana hayallerin peşinden gitmenin, yeni deneyimlere açık olmanın ve ilişkilerde dürüst olmanın ne kadar değerli olduğunu gösterdi. Kitabı bitirdiğimde içimde hem bir tatmin hem de sessiz bir ilham duygusu kaldı; sanki Anne’in büyüme yolculuğuna bir parça ben de eşlik etmiş oldum.
