İnsan kendi varlığını her gün biraz daha az kusursuz bir heykele benzetmek için boşuna gayret harcıyor. İçi bir zafer vehmiyle kabarırken, kaderin iblisçe kahkahası elinden çekicini düşürüveriyor. İradenin kazandığı zaferler kardan bir heykel kadar fani.
Görenin yalnızlıktan şikâyete hakkı yoktur. Mevsimler, renkler, çiçekler, şehrin bütün kadınları, bütün çocuklar gören içindir", "Görmeyen bir insan bozuk bir ampul gibi manasız; bıraktığınız yerde kalan bir paket; içinde eski hatıralar olduğu için arada bir karıştırılmaya layık...