-sahi siz nasıl unuttunuz yaşadığınız acıları?
+Unutmadık sadece alıştık. Zaten unutmak imkansız ama insan alışıyor artık onunla yaşamaya.
-Bu daha da acı verici değil mi?
+Öyle
Şüpheyle tereddütle yürek yandığın anlar
Mahkûm ederim suçlu görüp kendimi kendim
Âlemlere şâmil keremin, mağrifetin var,
Sen affını çok görme benim Rabb’im Efendim.
İzlenimlerim beni delirtecek ve kuyunun en dibini göreceğim
Biliyorum bağırırsam tüm ses tellerim kopacak tek tek ve sesimi yitireceğim,
fısıltılarım bile nefrete sebep oluyorken bağırmalarımı kim kaldırabilir?