Esraaa
@ruhefza7
“Ben sevinince annem gibi rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.”
248 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·128 syf.·
26 saatte okudu
·2024 1. kitabı
İzlerimizi sevebilir miyiz ?
- [ ] Dakikalarca nasıl başlasam diye düşündüm ve sonuç malesef ki pek iç açıcı değil..
- [ ] Hayatımızın saniyeler içinde değiştiği günün üzerinden günler hatta aylar geçti ama biz hala o günde kaldık.. tam ileriye dönük bir adım atacak karar verecek olsak bir huzursuzluk, bir karamsarlık bir önünü görememe duygusu sarıyor tüm hücrelerimizi.. insan bilemiyormuş, insan oysaki ne kadar da acizmiş. İşin içinden nasıl çıkacağız bilmiyorum rabbim sakin şikayet sayma bu dile getirdiklerimizi diyorum bir yandan da.. insan biriktirince taşımakta güçlük çekiyormuş, birilerine anlatmasa da anlatamasa da dökmek istiyormuş içindekileri bir kağıda ya da gecenin karanlığına.. insan insanın halinden anlayamıyormuş, düzeni değişenle değişmeyen bir olmuyormuş kime ne söyleyeceksin ki.
- [ ] Seni en yakınındakiler dahi anlamazken birilerinin anlamasını beklemek saçmaymış. İnsan konuşamıyormuş, tüm söyleyecekleri dilinin ucuna geliyormuşta kelimelere dökülemiyormuş, boğazında bir yumru, yastığını ıslatan gözyaşlarıyla hemhalini yalnızca ona anlatabiliyormuş.. anlaşılmak büyük nimetmiş, insan hayatında onu anlayan samimiyetle anlayan insanların olduğunu düşünüyorsa hergün şükretmeliymiş, insan anlaşılmadığı yerde günden günden solabiliyormuş..
- [ ] Şimdi bir kısır döngünün içindeyim her gün kendimle konuşuyor, bir yol arıyorum.. Yolunu kaybetmek, kaybolmak çok zormuş..
Kolay geçimli olmak erdemli insan tavrıdır.
Sayfa 238
