İnsanlık için en büyük dileğim barış, huzur ya da neşe değil. Başka birinin ölümü karşısında bizim de içimizde ufak bir şeyin ölmeye devam etmesi. Öyle ki bizi insan yapan şey, yalnızca empatinin getirdiği acı. Ve bunu kaybedersek Tanrı'nın hiçbir versiyonu bizi kurtaramaz.
Sokak, birçok başarının başlangıç noktasıdır. Dışarı adım atmak, insanın yaşamını değiştirecek bir yolculuğa başlamak anlamına gelebilir. Öte yandan birilerini sokağa ittirmek, o kişinin bir kamyon altında kalmasına da sebebiyet verebilir.
''Ölümü fethettiğimiz anda doğanın bir parçası olmayı bıraktık.'' derdi Tırpan Faraday, öte yandan bu aynı zamanda içimizde doğadan kalan şeyleri ortaya çıkarmak için çalışmamız gerektiği anlamına da gelmez miydi? Devşirmekten keyif almayı öğrenmek, bu o kadar büyük bir trajedi olur muydu?