Bitmek bilmeyen bir korku içinde yaşıyorum sanki. Bu sürekli korkumun kaynağı, her şeye hazır olma isteğim. Sanki bütün korkular önceden karşıma çıkmış, sanki bütün korkuları yaşamışım da artık her biri için tek tek korkmama gerek kalmamış gibi davranıyorum kendime. Bu yüzden de korkutulduğum zaman artık hemen hemen hiç korkmuyorum ama birinin beni korkuttuğunu sonradan fark ediyorum (şimdi olduğu gibi). Böylece bir batıp çıkan korkular dizisinde yaşıyorum
Caddeler biçimsiz ve itici olsa da burada kendimi özgür hissediyorum. Bir şeye sırtımı dönünce canlanıyorum ben. Arabalar huzur içinde yol kenarına park edilmiş, çöp konteynerleri düzenli bir biçimde yan yana dizilmiş, pencerelerin ardındaki perdeler hoş bir grilikte, genç anneler yeni doğmuş bebeklerini dikkatle bebek arabasında gezdiriyor.
Şöyle bağırmak istiyorum semte doğru: Neler gizliyorsunuz siz buralarda ?