- Sana baktı, öyle değil mi? Sen de Tanrı'ya inandın yine?
- Hayır, bana bakmadı, beni bakışlarıyla sarıp sarmaladı; Tanrı'ya inanmak değildi bu, kendimi bir Tanrı sandım.
Benimdi, diye devam etti. Aşağı yukarı ilk karşılaşmamızdan beri, bir an önce benim olması için yenilmez bir arzu duyuyordum... Benim olsun, kimseye bakmasın, benden başka kimseyi görmesin istiyordum. Onu acır gibi seviyordum, içimde hele yalnız kaldığım zaman azap derecesinde zorlu bir arzu uyanıyordu... Onun hep son derece mutlu olmasını isterdim. Yüzüne, yüzündeki o ifadeyi bilirsin ya, heyecan duymadan bakamıyordum; hiç kimsede böyle bir yüz ifadesi yoktur!