Yaratmanın hızı, onları içlerinde
kavrayıp kurduğu zaman bu ölüm makinesi ne
kadar güzel, ne temiz bir ahenkle işliyor! Sonra
insanoğlu mesut olunca bütün varlık nasıl
değişiyor, ölüme kadar her şey nasıl sevimli, can
yakın oluyor, hiçbir şey kendi alın teri kadar bir
insanı tatmin edemez. Çalışan insan kendi
varlığında hüküm süren bir ahengi bütün kâinata
nakleder. Hayatın biricik nizamı bu ahengin
kendisi olmalıdır. Böyle olunca her şey değişir,
peşinde koştuğumuz muvazeneyi buluruz.