Hükmü yok artık o yorgun, o vasıfsız günlerin,
Sırtımızda lüzumsuz bir yükmüş meğer o geçmiş.
Sanki hiç yaşanmamış bir masal gibi silindi her şey;
Bak, avuçlarımızda sadece yarının beyazlığı kalmış.
Ben seni tek başıma büyüttüm sandım içimde,
Uçurumlara karşı söylenen kimsesiz bir şarkıydın.
Oysa aynı sızıyla çarparmış kalbin benimle;
Ben sende kendimi ararken, sen bende çoktan varmışsın.