Kalpleri kıran parmaklar değil
Varmaklardır yalanların sihrine
Su testide durmaz, sevda gönülde
Çöker ne varsa göklere dair
Öncesi hüsrandır unutuşların
Sonrası hicran
Sevgilinin gönlü incinir, sevgili incinir yani. Naziktir, incinir. Fuzûlî bu noktada sevgiliye der ki, sevgiliyi güle ve kendisini dikene benzeterek, dikenle beraber olmak güle zarar vermez. Hatta dikenden ayrılan gül pejmürde olur, dağılır. Yani senin güzelliğin benimle zâhir olur diyor. Benimle birlikte olmaktan utanıp da uzak durma. Zira dikenden ayrılan gül darmadağın olur.
Anladım ki yol yok, çeşme batık, hayal boş
Anladım ki kül tablası delinmiş
Ceplerimi acıyla doldurmuşum
Anladım ki bu çağ kızıl kıyamet
Umrunda mı sanki ben varmışım, yokmuşum
Tam da o anda
Son bir türkü tutturur yeryüzünde
Son bir şiir okurdum gri dudaklarımla
Adımı yazardım nilüfer yapraklarına
Bir ışığı söndürür
Bir kapıyı kapatır
Son defa seyrederdim yüzünü bulutlarda
Adımın üzerine çizgi çekerdim