Rümeysa T
@rysa
Sürekli sorduğu soru, "Orada nasıl bir beyin var acaba?" idi.
Neyi ne kadar yapabilir?
Kendisini nereye götürebilir?
Ruth'a götürebilir mi?
Reklam
Hayatın ötesinde bir hayat yoktu ona göre: hayat o anda ve oradaydı, sonrasıysa sonsuz kör karanlıktı. Oysa kızın gözlerinde gördüğü sey ruhtu...
Hiçbir zaman ölmeyecek olan ebedi ruh. Tanıdığı hiçbir adam hiçbir kadın onda ölümsüzlük fikri uyandırmamıştı.
Ama kız öyleydi...
10/10
Beğendi
·4 günde okudu
·2022 8. kitabı
Ey zafer, kaç zamandır bekledik durduk seni! Selam olsun sana! Lakin bağışla gözyaşlarımızı!
Başını Aşirali'nin göğsüne yaslayıp 'Nerede Kasım'ım? Kasım'ım nerede?' diye dövünen gelinimi bağışla!
Bizleri hoş gör, zafer!
Senin uğruna nice kurban verdik! 'Ötekiler nerede? Benimki yok mu? Öbürleri nerede kaldı? Bizimkiler ne zaman dönecek?" diyenleri, soranları bağışla! Dönecekler, dostlarım, hepsi dönecekler. Çok geçmeden dönerler, yarına kalmazlar..." dediği için Aşirali'yi bağışla!
Bizi bağışla, zafer, hoş gör bizleri!
Aşırali'yi kucaklayıp öptüğüm sırada Caynak'ı, Muslubek'i Kasım'ı, Savankul'u düşünmüyordum; hiçbiri dönmemişti.
Bağışla beni, zafer!
Bana sorarsanız gerçek mutluluk yaz yağmuru gibi birdenbire boşanmaz insanın başına.
Davranışımıza, çevremizdeki insanlarla ilişkilerimize her gün azar azar çekidüzen vererek eksiklerimizi tamamlarız.
Yavaş yavaş biriken bir şeydir mutluluk...