Öfkelendiğimde her zaman ağlamak huyumdu. Kendimi bildim bileli böyleydim. Bu huyumu hiç sevmiyordum. Böyle bir durumda bağırmaz veya küfretmez, eşyalara ya da insanlara vurmazdım. Sadece ağlardım. Hem de her zaman...
Kalktığımda,
banyoya seyirttiğimde gözümden sesler boşanıyor.
İçeride,
sonra bu sessizce akan yaşlar senin, diyor. İçimin duvarlarında bu taşlar oturuyor,
çıkaramadığım bir ses var, benden onu çıkarıyor.