Şebnem
@s_bnemm
55 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Sevgili Nazan Bekiroğlu‘nun kitabı Mücella ilk okumaya başladığımda beni pek içine alamamıştı çünkü Mücella‘dan önce yine aynı yazarın Nar Ağacı kitabını okumuştum neredeyse ikinci bölüme kadar ilerlemekte biraz zorlandım açıkçası, Nar Ağacı’nı su gibi okuyan ben Mücella’da tıkanıyordum fakat sonrasında bana öyle geliyor ki aslında Nazan Bekiroğlu’nun anlatmak istediği sadece Mücella‘nın hayatı değil Mücella‘nın hayatının içindeki karakterler ve aynı zamanda yaşadığı dönemin ta kendisiydi. Bütün bunları göz önüne alırsam kitabın sonlarına doğru biraz daha akıcı olmaya başladığını söyleyebilirim fakat sonunun daha farklı bitmesini isterdim, en azından kitabın son satırlarını okurken keşke yüzümüzde ufak bir tebessüm olabilseydi…
Bu hikaye gerçekten de Livaneli’nin dediği gibi ‘Gündelik yaşamımızın içinde küçük boyun eğişlerimizden oluşan küçük günahların hikayesi.’
Bir de sevgili Buket Uzuner’in ‘Kumral Ada Mavi Tuna’ kitabı vardı yıllar önce o romanda da böyle bir kaç satıra bakıp kalmıştım. ‘Nasıl olur?’ demiştim… İşte ‘Son Ada’ da bende böyle bir yankı uyandırdı. Kitabın bütünü zaten çok anlamlıydı ama o son bölüm… O son çığlık! Benim bile hala kulaklarımdayken ada sakinlerinin unutması ne mümkün!
