Şebnem
@s_bnemm
54 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Pınar Kür’ün ilk okuduğum kitabı Asılacak Kadın oldu ve belli ki son olmayacak. Öncelikle kitapta kullandığı dil beni başta zorlasa da sonradan hikayenin içine o kadar çok çekti ki söylemeden geçilemez. Ve hikaye tabiki herkes gibi beni de çok etkiledi ama bazı yerleri okurken gerçekten çok zorlandım ve hiç atlayarak okumayı sevmememe rağmen beni atlamak zorunda bıraktı. Çünkü ya kitabı bırakacaktım ya da bazı satırları okumayacaktım. Okurken çok sarsıldım. Bütün herkesin olan biteni bilip kimsenin buna ses çıkarmaması bende sonsuz bir çığlık atma ve ağlama isteği uyandırdı. Olayın gerçek bir olaydan esinlenilerek yazılması ve en acısı da hala bu tarz olayların yaşanıyor ve bunun farkında olan insanların da buna sessiz kalıyor oluşu…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap sadece şikayetlerden oluşuyor, aslında başlarda acaba farklı bir açıdan bakmamızı mı sağlayacak diye düşünerek okumaya heveslenmiştim fakat gittikçe sadece melankoli ve sürekli aynı şeyleri tekrar eden diliyle beni içine çekmeyi bırakın kendinden uzaklaştırdı. Bitirmeyi gerçekten çok istediğim, yarım bırakmayı sevmediğim için bitirebildim. Yoksa mümkün değildi. Yaşadığım zaman kaybı için üzgünüm.
Momo çok hayatımızın içinden bir hikaye… Eminim herkes kendinden bir parça bulabilir içinde ve eğer biraz olsun gerekli dersleri çıkarabilirsek hayatımız için gerçekten müthiş bir kazanım olur… Bence özellikle günümüzde herkesin okuması gereken bir hikaye…
Sevgili Nazan Bekiroğlu‘nun kitabı Mücella ilk okumaya başladığımda beni pek içine alamamıştı çünkü Mücella‘dan önce yine aynı yazarın Nar Ağacı kitabını okumuştum neredeyse ikinci bölüme kadar ilerlemekte biraz zorlandım açıkçası, Nar Ağacı’nı su gibi okuyan ben Mücella’da tıkanıyordum fakat sonrasında bana öyle geliyor ki aslında Nazan Bekiroğlu’nun anlatmak istediği sadece Mücella‘nın hayatı değil Mücella‘nın hayatının içindeki karakterler ve aynı zamanda yaşadığı dönemin ta kendisiydi. Bütün bunları göz önüne alırsam kitabın sonlarına doğru biraz daha akıcı olmaya başladığını söyleyebilirim fakat sonunun daha farklı bitmesini isterdim, en azından kitabın son satırlarını okurken keşke yüzümüzde ufak bir tebessüm olabilseydi…
Bu hikaye gerçekten de Livaneli’nin dediği gibi ‘Gündelik yaşamımızın içinde küçük boyun eğişlerimizden oluşan küçük günahların hikayesi.’
Bir de sevgili Buket Uzuner’in ‘Kumral Ada Mavi Tuna’ kitabı vardı yıllar önce o romanda da böyle bir kaç satıra bakıp kalmıştım. ‘Nasıl olur?’ demiştim… İşte ‘Son Ada’ da bende böyle bir yankı uyandırdı. Kitabın bütünü zaten çok anlamlıydı ama o son bölüm… O son çığlık! Benim bile hala kulaklarımdayken ada sakinlerinin unutması ne mümkün!
