Başka yana döndüm;sayı sayarak,görünümler tasarlayarak uyumaya çalıştım.Ama akıl bir şeye saplandı mı ne yapsak boşunadır.Kendi kendime çok kızdığım anlar oluyordu: Ne diye bir başkasını değilde onu seviyordum
Önümde bardaklar,çiçekler dönmeye başladı;bayılacak gibi oldum.Ama toplum içgüdümüz öylesine güçlenmiştir ki,ilgilenmezmiş gibi görünerek ölmeyi bile başarırız belki.
Sizi yıkan, kendinizi olduğunuz gibi kabul etmeniz diyordum,sanki yaratılışımızı hazır alıyormuşuz gibi.İnsan kişiliğini biçimlendirebilir,onu yeniden kurabilir.
Yanılmışım.Odile fildişi ile ay ışığından yapılmış bir tanrıça değildi; bir kadındı;benim gibi,sizin gibi,bütün o mutsuz insan soyu gibi,bölünmüş ve çok yanlıydı.