Aşk uğruna ölünürmüş, o insan aslında varmış. Sadece zamanı ve insanı beklemeliymiş. Geliyormuş...
Başka yöne baksan bile o seni buluyormuş. Dünya yaşamaya değermiş. Bir gülüş bütün ömre bedelmiş. Bi insan gerçekten sevilirmiş. Günlerce ona olan özlemle yanıp kavrulurmuş insan. Ondan saniyeler sonra atmayı bırakırmış kalp. İnsan, gerçekten sevilirmiş. Aşk yaşanabilecek en güzel zaman, ve en çekilesi acıymış. İçin kıpır kıpır oluyormuş doğru insanda. Olması gereken sadece beklemekmiş. Doğru insanı...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayat yorar mı? Yada bu kadar yormalı mı? Yaşamak için hangi amaca sığınır insan^ yada sığınmalı mı, yoksa gerçeklerden mı kaçmalı? Hayatın bile belirsiz olduğu nokta da insanın seçmek zorunda oluşu, zorluk... Bulamazsın, güvenemezsin, kurulamaz o düzen, başına buyruk, hoyratsın, yapamazsın... Yorgunluk, hayatın zorluğu mu verdi? Yoksa.. Bak bu bile kararsız. Ne kadar zor aklınla kalbin arasında kalmak. Özlemek... Doğru olmadığını bilmek. İstemek ama o panik, titreme, korku endişeyi dur duramamak. Adı geçtiğinde gözlerinin dolması, yanlış yol bile bile yürünür mü? Yoksa... Ne kadar çok soru. Bir çok kararsızlık ve yorgunluk. İz geçer mi? Yoksa geçti sandığımız her iz derinin altına işler mi? Aşkın yalanına kanıp gitmeli mi? Ömür harcamalı mı? Korkup kaçmalı mı? Dalgara bırakmak rahatlatır mı?
•can veren pervaneler
Pervane ise küçücük bir kelebektir, ışıktan kaçmak şöyle dursun aleve girip yanmayı minnet bilir cana. Seve seve yanar, dona dona yaşamaktansa...
Herkes aşk derdinde aşina olmaya ehil değil. Nitekim baykuş viranede, bülbül gül bahçesinde konaklar. Herkesin makamı da ayrıdır, mekanı da... Sinek karnını doyurmak için çöplüğe konar. Anka kuşu kaf dağı tepesinde rızkı ayağına gelir, yaşar...