Videolar
Düşledik, umduk, arzuladık. Hayal ettik. Sonra gerçeğin duvarına tosladık ve dış dünyanın hakikatinin içimizin hakikatine denk düşmediğini, acıyla fark ettik. Ürperdik. Oysa içimizde kıpırdanıp duran bir şeyleri varlığa çıkarmak, dünya gözüyle seyretmek istiyorduk. ‘Sabret, şükret, seyret’ diyor Mevlana.
"Sabret, şükret, seyret," diyor Mevlana. Belki sabredemediğimiz, belki şükredemediğimiz için seyredemiyoruz.
Kapı
Ayrıca biz ne uğurlu ne uğursuz bilemeyiz. Kitab-ı Hakim'de buyuruyor, "Onu ben bilirim," diyor. Bizim kelimelerimiz neydi: "Sabret, şükret, seyret.” Mantık çözmüyor meseleyi, hikmet var, Hakim var.
